Bilmenin bilmemekten ayrıldığı bir gün zihnimdeki kör kuyuya attığım taşları ayıklarken buldum kendimi.
Yani az gidip uz gitmekten çok, çok gidip hiçbir yere varamadığımı fark etmiş gibi uzaklara dalıp önemli konuları sineme yaslamaya çalışırken buldum kendimi.
İmkansızı istemek içinden çıkılmaz bir yolken ben o yolu koşarak gidiyorum kan ter içinde ve nefes nefese. Vardığım yerde mutlu olmayı dileyerek.