llay
@eybess
GÜL'ÜM ﷺ
Sensiz geçen her an, cana azaptır.هو
Şu anda okuduğu kitaplar
İki Şehir Arasında İnsanlıkEdebiyat
İki Şehrin Hikâyesi, tarihsel bir arka planın içine güçlü insani duyguları yerleştiren, etkisi yavaş yavaş büyüyen bir roman. Charles Dickens, Paris ve Londra arasında gidip gelen hikâyesiyle sadece bir dönemi değil, o dönemin insan ruhunu da anlatıyor. Devrimin gürültüsü arka planda dururken, ön planda sevgi, fedakârlık ve vicdan var.
Romanın en güçlü tarafı, karakterleri tek boyutlu bırakmaması. İyilik de kötülük de tek bir kişide toplanmıyor; insanlar zaaflarıyla, korkularıyla ve cesaretleriyle var oluyor. Özellikle fedakârlık teması, kitabın kalbini oluşturuyor ve hikâyeyi duygusal olarak taşıyor.
Dickens’ın dili yer yer ağırlaşsa da kurduğu atmosfer okuru içine çekiyor. Tarihi bir roman olmasına rağmen, anlattığı duygular zamansız. İki Şehrin Hikâyesi, büyük olaylar arasında kaybolmayan insan hikâyeleriyle güçlü bir iz bırakıyor; sabırla okuyanı ödüllendiren bir klasik.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir Tık Fazla Drama1000Kitap
İnsancıklar, Dostoyevski’nin “küçük insan” trajedisini anlatma denemesi ama ortaya çıkan şey çoğu zaman istemeden komik bir acındırma hâli. Mektuplaşmalar ilerledikçe dramatik etki artması gerekirken, tekrar eden yakınmalar ve aşırı duygusallık hikâyeyi yer yer karikatürize ediyor. Okur, üzülmekle gülmek arasında garip bir yerde kalıyor.
Karakterlerin çaresizliği gerçekçi; evet. Ama bu çaresizlik o kadar uzatılıyor ki bir noktadan sonra etki kaybediyor. Sürekli aynı duygular etrafında dönmek, trajediyi derinleştirmek yerine sıradanlaştırıyor. Dert büyük, anlatım ise fazla ajitasyonlu kalıyor.
Genç Dostoyevski’nin kalemi burada ham. İçtenlik var ama ölçü yok. Bu yüzden İnsancıklar, güçlü bir toplumsal eleştiri olmaktan çok, acının dozunu kaçırmış bir deneme gibi duruyor. İnsanı sarsmaktan ziyade “tamam, anladık” dedirten bir metin.
Gidenler Gitti, Kalanlar Yandı1000Kitap
Cengiz Aytmatov – Toprak Ana öyle bir kitap ki; bitince “güzel okudum” deyip geçemiyorsun. İçine çörekleniyor. Boğazına bir yumru oturuyor. Çünkü bu roman, savaşın sadece cephede değil; evlerde, tarlalarda, annelerin yüreğinde nasıl yandığını yüzüne yüzüne vuruyor.
Aytmatov burada savaş anlatmıyor aslında; savaşın arta kalanlarını anlatıyor. Geride bekleyenleri. Oğlunu, kocasını, gençliğini toprağa gömen kadınları. Toprak Ana karakteri bir kişi değil; yeryüzünün kendisi gibi. Sabırlı, taşıyıcı, ama içi paramparça. İnsan bu kitabı okurken şunu fark ediyor: En büyük acılar sessiz yaşanıyor. Kimse bağırmıyor ama her şey yanıyor.
Romanın dili tokat gibi değil; daha beter. Sessizce çarpıyor. Abartı yok, süs yok, ajitasyon yok. Bu da metni daha da güçlü kılıyor. Aytmatov acıyı pazarlamıyor; olduğu gibi bırakıyor. Okur da kaçamıyor. Çünkü burada duygu sömürüsü değil, insanlığın en çıplak hâli var.
Toprak Ana, savaş karşıtı romanların zirvesinde durur. Kahramanlık masalı anlatmaz; bedelini gösterir. Anneliği kutsallaştırmaz; anneliğin yükünü, tükenmişliğini, yine de ayakta kalışını anlatır. Bu yüzden okurken üzülürsün ama saygı da duyarsın. Güçlü kadın anlatısı budur işte: süslenmeden, parlatılmadan.
Bu kitap kalbine dokunmaz;
kalbine yerleşir.
Bir daha da kolay kolay çıkmaz.