Suç ve Ceza, ahlaki sorgulama iddiasıyla yola çıksa da, Raskolnikov’un iç çatışmasını derinleştirmek yerine tekrar tekrar aynı ruhsal bunalım etrafında döner. Dostoyevski’nin psikolojik çözümlemeleri güçlüdür; ancak bu yoğunluk çoğu yerde içgörü üretmekten çok okuru yormaya başlar. Roman, suçun felsefesini tartışmak yerine suçluluk duygusunu uzatarak dramatize eder ve anlatıyı gereksiz bir ağırlığa sürükler.