Çocuk aklı ölmekten yetişkinler kadar çok korkmuyordu. Bu yüzden öldükten sonra misketlerinin akıbetinin ne olacağını soran arkadaşına, büyük bir soğukkanlılıkla, "Ben ölünce abimden alırsın" diyordu Kahraman. Arkadaşı da, "Çok yaşa sen!" diye seviniyordu.