Her şeyin varlığının çamurda yürüyen,yürüdükçe de ağırlaşan bir çift bot gibi,görünmez bir alanda ilerleyen,minicik gözle görülmeyecek kadar küçük zerreciklere bağlı olduğunu biliyorum.
Korku cezadan çok daha beterdir,çünkü ceza bellidir,ağır da olsa,hafif de,hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar,o sonsuz gerilim ürkünçlüğü kadar kötü değildir.
Hayatımın en mutlu anıymış,bilmiyordum.Bilseydim bu mutluluğu koruyabilir,her şeyde bambaşka gelişebilir miydi? Evet,bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu bilseydim asla kaçırmazdım o mutluluğu.