Efendiye kendi bakış açısından her şey doğal görünür. Ancak tuhaf bir şekilde köle de kendi kendini zincire vurarak dünyaya efendisinin bakış açısından (“yabancılaşmış” bir perspektiften) bakmaya çalışır. Köle daha da ileri gidip efendinin bakış açısını benimseyerek kendisine nesne, efendiye özne rolünü biçer. Bu çarpık yapı, kölenin içinde bulunduğu duruma tersinden baktığını fark edip tüm ilişkiyi ayakta tutanın kendi zorlu çalışması (emeği) olduğu gerçeğini anlayıp uyanmasıyla çöker. Köle sonunda isyan eder ve nihayet bilinçlenir.
Çünkü ne bir mühür kaldı elimde artık
Ne de gönderlerime çekilecek bir bayrak
Yanıldım bir yerlerde, bir yerlerde tökezledim
Dünya bir yara olmuşken beni kim sağaltacak?