Büyürken gittiğim kilisede en sevdiğim şarkılardan birinde şu soru sorulurdu: "Ruhun ne durumda, özgür ve tamam mısın?" Kendimizi sevdiğimizde, ruhumuzun en derin ihtiyaçlarına kulak veririz, terk edilmekten ve başkaları tarafından tanınmamaktan artık korkmayız. Kendimizi net bir biçimde, gerçekten olduğumuz gibi görürüz. Bu netlik, kuvvetimizin ve huzurumuzun kaynağıdır.
Kendini seven bir kadın daha fazla çatışma yaşasa da önüne çıkan güçlüklerle başa çıkma yetisine sahiptir. Bu yetinin temelinde kendini kabul etme, bütünlük ve her daim kendi refahı için en iyisini yapma hevesi yatar.
Sevgiden, yani tüm insanlara karşı beslenen derin ve istikrarlı alakadan ve saygıdan bahsediyorum, ki böylesi bir sevgi ancak kişinin kendine karşı beslediği sağlam ve olumlu sevgiden türeyebilir.