Ayşegül YILDIZ
@eysoke
Middle school math teacher
Mardin
274 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Mutluluk saf bir durum değil, farkındalığın sonucudur.Alıntı
“Kötülüğü bilmeseydi ne de mutlu olurdu insan.”
çokluk içinde tek, tek içinde çoğalan benDuygu ve Düşünce
Bu kitabı okurken şunu fark ediyorum: “ 
Kadınlar Ormanı ” aslında dışarıda bir yer değil, insanın içinde büyüyen bir alan. Her kadın bir yön, bir renk, bir kırılma; ama hiçbirini tek başına anlamak mümkün değil. Çünkü insan dediğimiz şey, tek bir hikâyeden değil, üst üste binmiş yaşanmışlıklardan oluşuyor. Ben de bu metnin içinde dolaşırken başkalarının hayatını okumuyorum aslında; kendi içimde sakladığım, bastırdığım ya da adını koyamadığım parçalarla karşılaşıyorum. Orman dediğimiz şey de bu zaten: Düzenli olmayan ama kendi içinde bir anlam taşıyan bir karmaşa.
Burada en çok çarpan şey şu oluyor: Kadınlık bir kimlikten çok bir oluş hâli. Sürekli değişen, dönüşen, kırılan ve yeniden kurulan bir süreç. Toplum onu tanımlamaya çalıştıkça daraltıyor; ama yaşanmışlıklar onu sürekli genişletiyor. Ve ben şunu görüyorum; insan, özellikle kadın, anlatıldıkça değil, çoğu zaman sustukça derinleşiyor.
Sonunda şu soruyla baş başa kalıyorum: Ben kimim? Tek bir yol muyum, yoksa kesişen onlarca yolun toplamı mı? Belki de cevap şu: İnsan, kendini tek bir hikâyeye indirgediği anda eksilmeye başlar. O yüzden bu ormanda kaybolmak korkutucu değil; asıl korkutucu olan, kendini tek bir yola mahkûm etmektir.
Kadınlar Ormanı ” aslında dışarıda bir yer değil, insanın içinde büyüyen bir alan. Her kadın bir yön, bir renk, bir kırılma; ama hiçbirini tek başına anlamak mümkün değil. Çünkü insan dediğimiz şey, tek bir hikâyeden değil, üst üste binmiş yaşanmışlıklardan oluşuyor. Ben de bu metnin içinde dolaşırken başkalarının hayatını okumuyorum aslında; kendi içimde sakladığım, bastırdığım ya da adını koyamadığım parçalarla karşılaşıyorum. Orman dediğimiz şey de bu zaten: Düzenli olmayan ama kendi içinde bir anlam taşıyan bir karmaşa.
Burada en çok çarpan şey şu oluyor: Kadınlık bir kimlikten çok bir oluş hâli. Sürekli değişen, dönüşen, kırılan ve yeniden kurulan bir süreç. Toplum onu tanımlamaya çalıştıkça daraltıyor; ama yaşanmışlıklar onu sürekli genişletiyor. Ve ben şunu görüyorum; insan, özellikle kadın, anlatıldıkça değil, çoğu zaman sustukça derinleşiyor.
Sonunda şu soruyla baş başa kalıyorum: Ben kimim? Tek bir yol muyum, yoksa kesişen onlarca yolun toplamı mı? Belki de cevap şu: İnsan, kendini tek bir hikâyeye indirgediği anda eksilmeye başlar. O yüzden bu ormanda kaybolmak korkutucu değil; asıl korkutucu olan, kendini tek bir yola mahkûm etmektir.
Reklam