Ez Hêdi Dımeşım Bela Dıghê Mı, Ez Zû Dımeşım Ez Dıghêm Bela.

(Yavaş Yürüyorum Bela Bana Yetişiyor, Hızlı Yürüyorum Ben Belaya Yetişiyorum..)

Awirên Esmeran
Ez ji wan gewran hez dikim
Lê esmerekê ez quştime
Ketime derdê evîniyê
Kesek nabêje çima

Saib-i Tebrizi
عشقم چنان ربود که دنیا و آخرت
Eşğem Çinan Robud ke Donya ve Axeret
افتاد چون دو قطره اشک از نظر مرا
Oftad Ço Do Qetreh Eşk Ez nezer mera

Aşk Beni Öyle bir Çaldı ki Dünya ve Ahiret Göz Yaşı Gibi Aklımdan Düştü ve Çıktı.

Mihemedê NOJDAR, Kitana Spi'yi inceledi.
 Dün 12:30 · Kitabı okudu · 44 günde · Beğendi · 10/10 puan

Salek berê di weşanxane û kafeya "Na"yê de civateke ser şîroveya pirtûkan de min ve pirtûkê û nivîskarê wî nas kir. Ji ber ku nivîskar jî li Îzmîrê bû ew jî beşdarî vê bernameyê bibû. Wê demê nû bi agahiya min çêdibû ji ber wî min kitêb nexwendibûm û di nav wan de. Bi bêdengî guhdarî wan dikir. Ketibûm bihuşta çand û zimanê kurdî û pisîkeke kafeyê hatibû himbêza min. Şîrove û rexne dikirin û li ser edebiyatê nîqaş dikirin. Min piştre vê pirtûkê wê derê kirî. Lê aniha nesîb bû ez biqedînim.

Kitana spî şeş heb çîrok dihundirîne.
1. Lal
2. Ronak
3. Şîn û Şahî
4. Kitana spî
5. Masîvanê Mûnzûrê
6. Kalemêrê Çîyayê Şengalê

Bi gelemperî û bi kurtî ez li ser pirtûkê hûrnêrînek bi bibêjim, ewe ku ji kul û derdan û kuştin û qirkirinan û zulm û zordarîyê niqutiye mîna qedera Kurdan e.

Lê ev tişt carinan bêhna mirov teng dike. Ji ber ku tu pê agahdarî û carinan êdî divê aliyekî din were mêze kirin û tiştekî bi dil û can be. Ji ber van sedeman hîn çîrokan de bîhna min teng bû. Lê çîroka Ronak û Kitana spî de gelek pê hûrgilî bûm.

Ez her tim hevalên xwe yên Kurd re dibêjim, wexta hûnê bizewicin yekî Kurd re bizewicin. Çimkî li gor îslamê jî kufv yanê mikabilê hev be him jî aliyê maddi hem jî manewî. Zewacên Kurd û Tirka pirahî bi zahmetî meşiyaye. Her du dil bi hev re şa be îcar malxezuranên wî tahmê nade wan. Min pir mînak dîtiye ji bo vê meselê. Û kitêba ku aniha dixwînim kitana spî de çîrokekî rastî dibêje, Kurdekî Dêrsimî bi Tirkekî Îzmîrî dizewice. Mirov mala xwe de çand û zimanê xwe dike êsîr? Xwe dike bindest? Çawa bihuştê xwe re dike dojeh?

Canda, tu gul ba biçanda
Te sozek we roja han da
Şev çû cane tu nehati
Ez mam heya mele bang da

Canda, Gül olsaydın da seni derseydim
Bugüne geleceğine söz vermiştin
Gece bitti canım sen gelmedin
Bekledim yine de sabah ezanı okunana dek

lê lê rihê, rihê min î
tu şêrîka emrê min
tu şêrîka mala min î rihê min...
bişev biroj ez xewn nakim
qeymiş nakim te şîyar bikim
ji eyb û şerman ez dey nakim rihê min.

Ruhum, sen ruhumsun.
Sen ömrümün ortağısın.
Sen yuvamın ortağısın, ruhum.
Gece gündüz uyumam, ses etmem.
Kıyamıyorum seni uyandırmaya.
Utancımdan ses edemiyorum ruhum.

Abdullah ibni Mes’ud radıyallahu anh şöyle dedi:

“Allah nasıl rızıklarınızı aranızda bölüştürdüyse, ahlakınızı da öylece bölüştürdü. Dünyayı sevdiğine ve sevmediğine, imanı ise sadece sevdiklerine verir. Allah kime iman nasip etmişse, onu sevmiş demektir.

Kim malını infak etmeye çekinirse, düşmanla cihad etmekten korkarsa, geceleyin kalkıp ibadet etme zahmetine katlanmazsa, hiç olmazsa çok sayıda lailahe illallah, subhanalllah, elhamdülillah, Allahu ekber desin.”

Abdullah ibnü’l Mübarek, ez-Zühd ve’r-rekaik (A’zami), s.399, nr. 1134