"Bazen geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek öyle bir şekilde çarpışır ki, en beklenmedik sonuçları doğurabilir. Yarattıkları kaos, insanın hayatını yok etme gücüne sahiptir"
"Ne dilediğimize dikkat etmeliyiz. " Hayat, onu bize artık istemediğimiz zamanlarda verme eğilimindedir.
Hayat, kazanamayacağımız bir savaştır. Asıl soru şu; barış içinde mi ölmek istiyoruz, yoksa son nefesimize kadar savaşmak mı? Ben savaşmayı seçiyorum.
Hasta artık gerileme ve eyleme vurma ile ilerleme ve derinliğine çalışma arasında gidip gelmektedir. Çözülmesi gereken asıl direnç, terk depresyonunu gerçekliğe yansıtmasıdır, yani terapide ilerleme kaydettiği takdirde (veya ayrılmayı ve bireyleşmeyi gerçekleştirdiği takdirde) gerçekten öleceğini düşünmesidir. Bu noktada terapistin yapması gereken en önemli şey hastanın korkularına gerçeklik sınırları koymaktır. Bunu yaparken de şu hususa işaret edilmelidir; her ne kadar hasta önünde ÖNİP-patolojik ego arasındaki ittifak ya da “sürüngen” ve GNİP başka bir deyişle “ölüm” olmak üzere iki seçenek bulunduğunu düşünse de gerçekte üçüncü bir seçeneğe daha sahiptir ki bu da GNİP'in analiz edilmesi ve ayrılma-bireyleşmeyi gerçekleştirerek yetişkin bir birey olmaktır. Terapistin bu şekilde hastaya güven vermesi, hastanın korkularını derinliğine çalışma isteğini artıracaktır.
Sayfa 297
Dostlarımıza sevgimizi, onlar yaşarken göstermek çok daha önemli. Öldükten sonra değil. O zaman iş işten geçmiş oluyor. Hiçbir şeyin önemi kalmıyor.
