Van Gölü’nün ortasında, Akdamar Adası’nda yaşayan Tamara’ya bir kıyı delikanlısı âşık olur.
Geceleri göl karanlığa gömüldüğünde, Tamara elinde bir fenerle kıyıya ışık tutar; genç de o ışığı takip ederek soğuk suları yüzüp adaya ulaşırmış.
Bir gece, bu gizli aşkı öğrenen Tamara’nın babası feneri alıp kıyı boyunca dolaştırır. Delikanlı karanlığın içinde yönünü kaybeder. Dalgalar arasında tükenirken dudaklarından yalnızca şu söz dökülür:
“Ah Tamara…”
Rivayete göre göl, o gece bir âşığı yuttu; geriye yalnızca adı kaldı.
Ve “Ah Tamara”, zamanla Akdamar oldu. Bizlere de bu efsane kaldı...
Tekil olarak bakınca rahatsız edici gibi olan şey bütün içerisinde müziğin güzelleşmesini sağlayan bir nota olabiliyor bazen.
Sayfa 23
Bir kadın neden bütün hayatını başkalarının mutluluğu üzerine kurup sonra da her mutsuzlukta kabahatli çıkan olmak zorundaydı ki zaten.
Sayfa 47
Korkumla korkmuyorum şimdi. Madem bir kapı aralıktır, sen sonuna kadar aç onu. Artık bendeki insandan kurtuldum.
Sayfa 40