Fadli Cinar
@fadlicinar
O zaman, bilmiyorum niçin, içimde birşeyler deşiliverdi. Avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım, hakaret ettim, duasını istemediğimi, yok olmaktansa yanmanın daha iyi olduğunu söyledim. Cüppesinin yakasına yapışmıştım. İçimin, sevinç ve öfkeyle karışık bütün taşkınlıklarını üzerine boşaltıyordum. Ne kadar da dediklerinden güvenli görünüyor değil mi? Oysa onun güvendiği şeylerden hiçbiri bir kadın saçının bir tek teline bile değmezdi. Yaşadığından bile emin değildi, bir ölü gibi yaşıyordu çünkü. Bense ellerim bomboş bir adam olarak görünüyordum, ama kendimden emindim, her şeyden emindim, hem ondan daha çok emindim. Yaşadığımdan emindim ve gelmekte olan ölümden emindim. Evet, bundan başka birşeyim yoktu benim, Ama, hiç değilse bu gerçeğe, onun bana sahip olduğu kadar sahiptim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Düzgün bir veda bile edememiştik birbirimize. Konuşacak çok fazla şeyimiz olduğunu biliyordum. Tam yirmidört saniye süren bir ayrılık yaşamıştık. Bunu aşmak istiyordum. Belki de bir şeyler duymayı umuyordum. Bununla yüzleşmek için telefonumu aldım. Bütün cesaretimi toplayıp mesaj attım.
“Naber.”
Cevap gelmedi.
Eski bir kitapta, Uruguaylı bir yazar şunu demişti; “Bir yeryüzünün en samimiyetsiz aptallarıyız.”
Ayrılıktan daha farklı bir hisse kapıldım artık. O mesajı atmanın pişmanlığını yaşıyordum sadece. Ayrılığı ona yüklüyordum fakat artık kendi hareketimin sonucuna üzülüyordum sadece. Böylece kazandığımı düşündüm. İki gün sonra bir köy düğününde deli gibi oynayan bir adama dönüştüm. Biramı açmak için insanlardan çakmak isterken kendime yetecek kadar samimiydim.
Biraz zorladım; ilişkimizin ne kadar sağlam ve ulvî temeller üzerine kurulduğundan, bu aşkın karşısında hiçbir süper gücün duramayacağından, hatta ikimiz el ele verirsek Kovaceviç’li, Ronaldo’lu dünya karmasını bile yeneceğimizden falan bahsettim... Olmadı. Işıldatamadım o gözlerinin içini. Sadece kuru bir “Haklısın bebeğim’le yetindim.
Üzerinde bulunduğumuz enlemdeki her şey Dünya’nın kendi çevresinde dönüşü nedeniyle saniyede yaklaşık 350 metrelik bir hızla hareket ediyor. Dünya, Güneş’in çevresinde yaklaşık 30 kilometrelik bir hızla, Güneş sistemi de Samanyolu galaksisinin merkezi çevresinde saniyede yaklaşık 200 kilometrelik bir hızla dönüyor. Samanyolu galaksisi, bir yandan galaksi merkezi çevresinde yaklaşık 270 kilometrelik bir hızla dönerken bir yandan da saniyede yaklaşık 600 kilometrelik bir hızla uzayda hareket ediyor.
Yaşamak ilerlemek olmaz, diye düşünüyor Cemil, ama geride bırakmak olabilir.
