Osman Faik Onaran
@faikosmn
11 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantıkla akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir ana bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak... Ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek, onu bekleyerek yaşamak.. .
İçinde hakikaten sevmek kabiliyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi bir kişiye inhisar ettiremez ve kimseden de böyle yapmasını bekleyemez. Ne kadar çok insanı seversek, asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz. Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.
Bir kitap bu şekilde umutsuz ve mutsuz bitmemeliydi. Eninde sonunda birileri mutlu olmalı ve bazı kefaretleri ödemeliydi. Raif çoçuğuna kavuşmalı, Maria'nın yükünü ve ölmeden önceki tek sevdiği adamın çoçuğunu doğurmak isterken ki inancını bir nebze de olsa bize hissetirmeliydi. Bu kadar üzücü olmamalı her şey. Bazen kavuşmalı ve beraber yaşamalı hayatı.
Sabahattin Ali
Sabahattin Ali
Kalbim yırtılıyor her nefesinde
Kulağım ruhumun kanat sesinde
Her insanda bir parça kadın ve bir parça da erkek kanı var.
Yaşadığımız dakikalarda "sahi" zannettiğimiz nice şeyler bir müddet sonra, bize "yalan" görünüyor. Biz, bir nehir gibi durmadan akan, "sahi" dediğimiz bir şeyin arkasından koşuyoruz, nasıl o nehir denize dökülüp kayboluyorsa, "sahi" de deniz kadar derin, onun kadar geniş, bizi, onu içerek tatmak ve tanımaktan menemen acı bir boşlukla kayboluyor. "Sahi" yoktur demiyorum. Çünkü "yalan" da mevcut değildir. Hangi yalan vardır ki, yalan olduğu meydana çıkmamıştır? İşte nasıl "sahi" yok demekle "yalan" vardır demiyorsam, "yalan" yok demekle de "sahi" vardır demiyorum. Yalnız, yaşanılan dakikanın "sahi"si ve "yalan"ı vardır.
Düşler
Hayaller içine sığdırılmış bir kitap ve bu kitabı yaşayan bir Bünyamin... Babasının hayallerinin kahramı ve hikayeler içinde kaybolan her zaman başka bir konuyla karşı karşıya kalıyor. Sonunda ise babasından ona güzel bir not kalıyor. "Senin için gerçek bir baba olmayı, saçlarını okşamayı, seni öpmeyi çok isterdim. Ama düşlere dokunmak mümkün olabilir mi? Sana bu yüzden hem çok yakın, hem de çok uzağım. Veda etmek benim için son derece zor. O yüzden, her ne kadar uzakta olsam da seni, o eski yakışıklı yüzünle, Aglaya'yla birlikte hep düşlemek istiyorum. Hoşçakal oğlum. Hoşçakal sevgili niricik düşüm." Düşlerin hikayesi işte böyle son buldu.
Anton gibi olmak
Keşke insanlar o güzel Anton gibi olabilse ve hayattaki beklentileri sadece günü yaşayabilicek kadar olsa da bu kadar bencil olmasa. İyilik ve yardımseverlik paylaştıkça çoğalır. Herkes Anton gibi olabilir. Ama kimse tercih etmez Anton gibi olmayı. Çünkü insan Anton olmayı salaklık veya ahmaklık olarak addeder. Ama gerçek insan olmak aslında Anton gibi olmaktır.
Yücelmek ve gelişmek
''Oysa bugün herkes bilmektedir ki modern toplumun refah, ilerleme, demokrasi, özgürlük, eşitlik içinde yaşama, diğer toplumlardan saygı görme, hatta günümüzdeki kadar zorlu bir dünyada hayatta kalma kabiliyetini belirleyen, kadınlarla erkeklerin, gençlerle yaşlıların eğitim düzeyidir.''