Kitap yalın ve akıcı bir dille yazılmış. Öyle insanı içine çeken heyecanlı bir hikaye değil. Ben karakterlere çok sinir oldum. Kendilerini rüzgarın önündeki yaprak gibi savurmuşlar ordan oraya. Ya ne gerek var. Hisler yaşanmıyor. İsteklere ket vuruluyor. Ne anne doğru düzgün bi anne ne baba. Her şey zoraki yaşanıyor. Biri de bu gidişe dur demiyor. Kitabı genel olarak karakterlere sinir olarak okudum. O yüzden bitirmem epey zaman aldı. Tavsiye edeceklerim arasında yer almayacak bir kitap maalesef.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitap başlarda çok güzel ilerledi ama ortadan sonra beni yormaya başladı. Kendi içinde bir düzenle ilerleyen anormal bir rüyanın içine hapsolmuş sanki karakterimiz. Güray Süngü’nün tarzını çok severim aslında. Tarz olarak çok da güzel ama benim için doğru zaman değildi sanırım. Sakin, dingin bir ruh haliyle okunmalı. Aslında beni asıl yoran alt metindi. Anlatılmak istenen her zaman başka bir şeydi. Karakterle beraber ordan oraya sürüklendiğimi hissettim ben de. Düş Kesiği kitabını okurken de böyle hissetmiştim. Ne oluyor, ne olacak, nereye bağlanacak dedim sürekli, bitsin istedim. Başka bi zamanda tekrar okunabilir belki.
Anlamadın. Anlaşılmaz. Anlaşılmayacağını anladığında bile denizler aşmış olursun. Ama kainat denen dürülmeyi bekleyen boşlukta, denizlerin sığıştığı kürenin bir nokta olduğunu gördüğünden, denizler aşmış olmak bile sana kum, sana hava, sana zerre gelir. Buna şükredersin. Ancak o zaman anladım dersin. Bu demektir ki, anlamadım, çünkü anlayamam, beni aşar. Bilen, ben bilmem der, bilmeyen, ben bilirim der. Bilen, bilemeyeceğini bilendir. Bilmeyen, bilemeyeceğini bilmeyendir.
Sarman mıydı senin adın? dedi, İbrahim kediye. Kedi cevap vermedi.
İnsanca bilmiyor olabilirdi.
İnsanca diye bir dil var, kimseler konuşamıyor.