Loc’hlaith
@falka
Reklam
2/10
2018 18. kitabı
Herkesin çok sevdiği ve önerdiği bir kitaptı Duman ve Kemiğin Kızı, özgün bir konusu ve mekanları vardı ancak bana çok hitap etmedi... O yarı keçi miydi? Artık her neyse ondan ve yarı insan olayından hoşlanmadım. Hikaye güzeldi, aşk kısmı güzeldi, olaylar ve geçmiş- şimdiki zaman arasındaki geçişleri sevsem de ne kitap “Vayy” dedirtti ne de devamını merak ettirdi. Muhtemelen bu kitapta bırakacağım seriyi, sanırım güzel-çirkin tarzı masallar bana göre değil. Belki de bu kitap da o sabit fikirli- kalıpçı yanıma kurban gitti ama sanmıyorum. Eğer bir noktası beni gerçekten yakalamış olsaydı, ben sevmediğim onlarca detayı kafamda şekillendirip o kitabı sevmeyi başarabilen biriyim ama olmadı. Nasıl insanların o kadar mükemmel yorumlar yaptıklarını baştan sona kadar sorguladım, bana göre detayları dışında bütünü herhangi bir Young Adult tarzı kitaptan farksızdı
Antikahramansın kızım sen, kendini topla.·400 syf.·
4/10
2018 17. kitabı
İlk kitap kadar iyi değildi... Gerçi ilk kitap da çook iyi değildi ama en azından daha sürükleyiciydi... Çok sıkıldım. Baş karakterin motivasyonundan, olay akışından, kızın bana böyle yaptılar- şöyle yaptılar diye içten içe ağlayıp zırlayıp dıştan kötü imajı yaratmasından. “Kötüsün işte, intikam alıyorsun, güçlendin ama içten içe zayıfsın- eziksin yeter sus, geçmişi bırak geleceğe bak.” diyerek kızı sarsmak istedim. Elimde süründü kitap, aylarca gidip gelip okudum da okudum en son atlaya atlaya okudum öyle bitti. O yüzden neyi anlatacağım bilmiyorum, aklımda bir şey yok. Bir şey eksik bir şey fazla serisi bu. Yine de deneyeyim. Müthiş bir güç sahibi Adalina. Keşke Mara Dyer ile karşı karşıya okuma fırsatımız olsa bu iki antikahraman arkadaşı diye düşündüm zaman zaman. Gerçekten istediğinde müthiş bir strateji ve kararlılıkla hareket ediyor. Fakat ruh hali inanılmaz dengesiz Adalina’nın. Sürekli araya diğer karakterlerin anlatımı girip durmasa belki de bu kadar sıkılmazdım kitaptan. Hatta sevme ihtimalim bile yüksekti ancak inanılmaz sıkıldım. Seride hiçbir karakteri sevedim. Hem de hiçbirini. Be Prensi, ne Violetta’yı ne tam olarak Adalina’yı. Empati yoksunu bi şekilde somurta somurta okudum kitabı. Yine sonu güzeldi ama kitap benim için seriye devam etmek için yeterli değildi. Üzgünüm.
İlk kitabı ne kadar sevdiysem bu kitaptan o kadar nefret ettim... Bitmedi, bitmek bilmedi. Neden işin içine aşk girdiğinde, tüm sağlam karakter zayıf ve çaresiz olmak zorunda ki? Aşık olup da güçleneni neden görmüyoruz? Neden aşk hiçbir güçlü karakter için zaaf olmaktan öteye gitmedi? Rafael ve Elena arasında geçen diyaloglar öyle zoraki ve ruhsuz ki... Olaylar da bir o kadar sıkıcı ve tekdüze. Bunun sadece bana mı bu hissi verdiğini merak ettim, arkadaşlarıma teyit ettirdim. Hepsi “İlk kitap gibi değil,” konusunda hemfikir. Devamını okumayı bırakın, kitabı okumak istemedim. Potansiyeli olan bir serinin nasıl böyle durgun ve nasıl desem... basit devam ettiğini çözemedim
