en
@falsoluz
there is no comfort, you just choose your burden.
20 ୨ৎ infj ୨ৎ
33 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
gerçekten dostoyevski'nin en kötü kitabı mı yoksa insanlar yazarın ilk kitabı olduğu için bu kitabın "acemice" olması gerektiğine dair kendilerini ikna mi etmişler? bana kalırsa ikincisi. insancıklar'a genel yargıdan ötürü sıfır beklentiyle başladım ve -belki de bu yüzden- çok beğendim. varenka karakteri özellikle o kadar bendi ki, sürekli ne denli nostalji insanı olduğundan yakınıp kötü anılarını dahi artık güzel bulduğunu anlattığından dolayı karakterden asla kopamadım. devamlı, bakın gerçekten devamlı, cümlelerin altını çiziyordum, artık ellerim dahi kalem lekesi olmuş durumda çizmekten. yoksulluğu ve melankoliyi o kadar iyi yoğurmuş ki dostoyevski, insanların bu kitaba olan yorumlarına şaşırdım o yüzden. anılar gerçekten bir kitap gibi, bazı sayfaları sizi sarmaz ya da nefret ettiğiniz olur ancak kitap rafta tozlanmaya başlayınca o tozu silkelemek; belki kitabı da en baştan okumak istersiniz. bu düşünceyi yazarın iyi yansıttığını düşünüyorum. umarım varenka karakteri de hayatta mutluluğu bulmuştur, kitabın sonu bir tık üzdü çünkü beni.
herkes gibi sayfa sayısından dolayı bu kitabı okumaya çok korkuyordum, altyazı geçilsin, ancak kitabı bir oturuşta bitirmiş gibi hissettim tezat bir şekilde —ki bunun da bir başarı olduğunu düşünüyorum, okuyucuya 1000 sayfa kitap okutup 100 sayfa okutmuş gibi hissettirmek dostoyevski'nin kaleminin ne denli güçlü olduğuna işaret sadece. incelemede ilk söylemek istediğim buydu. ikinci olarak da dostoyevski'nin tam zıttını düşündüğü görüşleri sanki onu gerçekten savunuyormuş gibi yazması. gerçekten çok etkileyici bir özellik? inançlı ve inançsız, ya da din ile alakası bile olmayan, YA DA sadece laf olsun torba dolsun diye konuşan her karakteri o kadar özgün o kadar gerçekçi yazmış ki belli yerlerde onları okumak şok ediciydi. her karakterin bir ruhu var gibiydi, özellikle üç kardeşi aynı yazarın yazdığını düşünmek garip. dostoyevski'nin psikolojiyi ele alma konusunda başarılı olduğunu söyleyen herkese katılıyorum. bir tartışma esnasında karakterler o kadar ikna edici konuşuyorlar ki, hepsine inanasınız geliyor. özellikle bu, katili bulma kısmında çok belli ediyor kendini. gerçekten karakterler beni kendi düşüncemden saptırmak üzereydi. katil konusunda da yanılmışım ayrıca, bir tık üzdü yanlış kişiyi düşünmek :> onun dışında günaha bulanmış depresif karakterleri yazmaya bayılan dostoyevski'nin alyoşa'yı başrol yapması beni çok şaşırttı. sevgi dolu ve dinine sadık bir karakter okumayı beklemiyordum açıkçası. alyoşa'yı bu denli sevmeyi de beklemiyordum çünkü konu din olunca ivan'dan pek bir farkım yok. karakterlerin aralarındaki ilişki hakkında da konuşmak istiyorum, ivan ve alyoşa'nın karşılıklı diyalogları çoğu kişinin favorisidir diye düşünüyorum zaten. bana kalırsa din konusunda karmaşık düşünceleri olan biri bu kitabı okuduktan sonra tek bir düşünceye olta atabilir
