Hâlâ çocuk gibi yardımıma koşacak, beni denetleyecek, cezalandıracak, itaat ettiğim zaman beni sevecek, dik başlılık ettiğim zaman kızacak ve onu yücelttiğim zaman hoşlanacak bir babaya gereklilik duymaktayım. Açıkça görülmektedir ki insanların çoğunluğu kendi kişisel gelişimlerinde bu çocuklük evresini aşamamışlar ve Tanrı'ya gösterdikleri inançla birçokları kendilerini koruyan bir babaya inanmışlardır.Çocukça bir yanılgı. Her ne kadar dinin bu kavramı bir küçük azınlıkça, insanlığın büyük öğretmenleri tarafından aşılmışsa da yine de bu, dinin en yaygın biçimi olmayı sürdürmektedir.