O akşamı hatırlıyorsun, değil mi? Resminin karşısında ağladığımı görerek, bundan onu bağışlamak istediğim anlamını çıkarma. Onu o zaman bile bağışlamadım. Ona değil yitirdiğim mutluluğa, boş hayallerime ağlıyordum.”
Tanrım! Onun yanında, ruhumun tek bir gücü kullanılmadan kalır mıydı hiç? Doğayı kapsayan o tılsımlı duygu yüreğimde serpilmiyor muydu onun yanındayken?