Fatma Tuğcu
@fatmatugcu
Burası, altını çizdiğim satırlardan oluşan bir kütüphanedir.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Simerenya... Öyle bir dünyanın hasreti imkanının delili değil miydi?" (301 s.) yoksa Ferhat'ın da dediği gibi bulutlarda mı geziyordu Samim? Varsayalım ki gezinsin bulutlarda anlıyordu neticesinde seni, beni, Meral'i ve diğerlerini. Bu bile yetmez miydi Simerenyayı yaşatmaya? Neden anlamaz insan Samim'i ve nicesini.
Anlamak... Anlamak, evvela insan ruhunu. Çabasının dahi mukaddes sayıldığı bu eylem üzerine serilmiş romanımıza, felsefe de özenle işlenmiştir. Resmi, musikiyi, şiiri harmanlayarak çirkin zıtlıkları müthiş bir nahiflikle aktarmış anlatıcımız.
Romanın ilk cümlesi: "Cesareti yoktu." aslında bir karakter üzerinden diğer karakterlere ve topluma bir eleştiri olmalıydı. Cesaretimiz yoktu evet. Duymak yerine dinlemeye, bakmak yerine görmeye, dokunmak yerine hissetmeye... Evet cesaretimiz yoktu: İnsan ruhunun derinliklerine inmeye. Neydi bizi tutan boğulma korkusu mu? Oysa insan suyunu içinde taşır. Bakar ki yüzen yok o zaman dalgalanır, taşırır. Meral gibi... Yandı Meral. Yandı. İçinden taşan su söndüremedi yangınını. Samim'in kulaçları tatmin etmedi onu. Küçük bir havuzdu o, kendini okyanus sanardı. Kül oldu Meral. Duman sardı her yanını. Onu yine yalnız Samim anladı. Öldü mü? Kaldı mı? Bilinmez. Pek de ehemmiyeti yoktu artık. Samim'in kulaç atmayı bıraktığı bu küçük havuzun suları çekilmişti çoktan. O da bilirdi de kendini, bilmezden gelirdi. Ona anlam katan Samimdi. Yazar Meral'i yalnızca yazdı. Onu yaşatan Samimdi. Yandı Meral. Alev aldı. Onu yalnız Samim anladı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Size biraz Ali Lidar’dan bahsedeceğim. Güncel edebiyat ile azıcık içli dışlıysanız adını duymuşsunuzdur zaten. Ben kendisini çok başarılı bulmaktayım. Lidar, özellikle son yıllarda çok seviliyor. Haklı olarak da benimseniyor. Her kelâmı okunası…
Çocukluğa, büyümeye, tuttuğu takım olan Beşiktaş’a, bayramlık ayakkabılara, içinden oyuncak çıkan yumurtalara, coğrafi uzaklıklara, bakmak için ölünen gözlere bakmaya, âşık olmaya ve olamamaya; bazen Deep Purple’a, bazen Ferdi Tayfur’a, bazen Salinger’a, bazen Oğuz Atay’a; anneye, babaya, kardeşe, sevgiliye, insana; kısacası hayata dair tesirli bir bakış açısını bu kitabında bulabilirsiniz.
Rahel Tanrı'yla Hesaplaşıyor, Zweig'ın üç menkıbesini içeriyor. İlki, kitaba ismini veren "Rahel Tanrı'yla Hesaplaşıyor". bu menkıbe, çocuklarını korumak adına Tanrı'ya merhametini hatırlatmaya çalışan, Yakup Peygamber'in karısı Rahel'in hikâyesi üzerine kurulu. İkincisi, Nuh Tufanı'nın ardından Nuh Peygamber'in yeryüzüne gönderdiği; ancak dünyaya dalıp dönmeyi unutan üçüncü güvercinin anlatıldığı "Üçüncü Güvercinin Hikâyesi". Üçüncü menkıbe "Ölümsüz Kardeşin Gözleri" ise kitaptaki en uzun menkıbe. Bu menkıbede ise ağabeyini öldürdükten sonra hayatını adil olmaya adayan, bunun için pek çok çile çeken ve Zweig'ın bir anlamda "adil olan nedir" sorusuna yanıt ararken ona yardımcı olan savaşçı Virata'nın hikâyesi anlatılıyor.
Kitapta aynı zamanda hikâyelere esin kaynağı oluşturan eserler ve olaylar ile hikâyeler arasında bağlantı kuran kısa; ancak faydalı bir önsöz yer alıyor. Genelde önsözler, -ne yazık ki- kitapların içeriğini ortaya sermekten başka bir işe yaramıyorlar; fakat bu kitaptaki kısa önsöz okuyucu için yararlı olmuş (arzu ederseniz kitabı bitirdikten sonra son söz niyetine de okuyabilirsiniz).
Doğruyu söylemek gerekirse, Zweig'in bu menkıbe tarzı kitabını okumak için aceleci davranmadım. Bununla birlikte şayet sizin de benim gibi çekinceleriniz varsa onları bir kenara koymanızı tavsiye ederim; çünkü Zweig'ın anlatımı her tür konuyu merakla okunası yapmaya yetiyor.
Malumunuz hayatımızda sürekli olarak keşke böyle yapmasaydım, şunu seçseydim belki daha iyi olurdu gibi cümleleri çok fazla kuruyoruz. Yaptığımız her yeni seçimle hayatımız için yeni yeni olasılıklar açılıyor. Tıpkı Nora'nın hayatı gibi seçimlerimizle şu an yaşadığımız dünyada değil de başka bir yerde yeni hayatlar mı oluşturuyoruz acaba diye düşünmeden edemedim okurken... Bir seçimin hayatımızı ne kadar değiştireceğini düşünmek bazen korkutucu olabiliyor. Gelecek olasılıkları bir kenara bırakırsak hayatımızdaki pişmanlıkları ne denli kabul edebiliyoruz ve hayatımıza devam edebiliyoruz?
Başka kararlar verseydi yaşamış olabileceği hayatlar, farklı kariyerler, farklı eşler, farklı arkadaşlar, farklı şehirler arasında gidip gelen Nora’nın aklı sorularla doluyor. Mutluluk sadece önemli sandığımız seçimlerde mi gizli? Yanlış giden her detayın sorumlusu gerçekten biz miyiz? Hayatı yaşanılır kılan ne? Yanlış bir karar insanın tüm hayatına mal olabilir mi?
Ama bir şeyi unutuyoruz o yaşadığımız şeyler olmasaydı şu anki kişi olamayacağımızı ya da her şey yolunda olsaydı hayatımızın ne kadar sıkıcı olacağını...
Sorgulamalara devam etmeniz için mutlaka kitabı okumanızı tavsiye ederim. Pişmanlıklarımızı kabullendiğimiz güzel bir yaşam diliyorum hepimize…
Veronika kimdi ve neden ölmek istiyordu? Çok basit, günümüz depresyonunun altında ezilen ruhunun sonunda huzura kavuşmasını istiyordu. Peki Veronika kimdi? Sen misin? Yoksa ben mi? Aslında Veronika hepimiziz.
Paulo Coelho'nun Veronika Ölmek İstiyor eseri, genç bir kız olan ana karakterimizin bazı gerçekleri yüzümüze vurduğu romanıdır.
Kahramanımız Veronika´nın ölmek isteğine kapılması ve hemen ardından yaşadığı pişmanlıklar, kendi ile yüzleşmesi ve hayatı sorgulayıp dört elle yeniden ona sarılmasının öyküsü. Gayet akıcı ve okurun iç dünyasında farkındalıklar yaratan bir roman. Okurken kendi hayatınızı sorgulayacağınız, baktığınız her şeyin en ince ayrıntısını görebilmenizi sağlayacak ve iç dünyanızı süsleyecek bu kitap;
Yaşadığım hayatın bir bölümünde "insanlar ne der" mantığıyla kendim olmayarak karar verdiğimi ve bu düsturla hareket ettiğimi fark etmemi sağladı. Bir çiçeğe, bir kelebeğe ve hatta bir damla suya bakarken bile yaşadığım
her saniye için mutluluk duymayı bir kez daha hatırlattı.
Okuduktan sonra kendiniz olmayı öğreneceksiniz ve inanın bana bu çok hoşunuza gidecek. Keyifli okumalar.
