Bir düşünce, bir an, bir bilgi, bir hatıra… insan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu.
Aklımdaki kelimelerin, aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı.
O zamanlar “Ben, beni kimse görmediği zaman en çok kendim oluyorum” diye düşünürdüm. Kimse sizi gözlemiyorsa, içinizdeki gizli ikinci kişi dışarı çıkıp dilediği şeyleri yapabilir.