Çöktü artık gece,
Ekleniyor yıldız yıldıza kutsalca,
Büyük ışıklar, küçük kıvılcımlar
Işıyor yakında ve parlıyor uzakta,
Parıldıyor burada göle yansıyan ışıklar,
Parlıyor yukarıda, berrak gecede;
En derin huzurun mutluluğunu perçinleyen
Ay, hüküm sürüyor tüm görkemiyle.
Aşmış olsaydık şu dağı keşke!
Oturuyor orada annem bir taşın üstünde,
Hissediyorum bir soğukluk tepemde!
Oturuyor orada annem bir taşın üstünde!
Ve sallıyor başını:
Vermiyor hiçbir işaret, kıpırdamıyor, ağırlaşmış başı,
Öyle uzun uyudu ki, uyanmaz artık—
Dalmıştı uykuya, mutlu etmek için bizi!
Mutlu günlerdi onlar!