Ey aşk bana en hızlı kanatlarını ver
Ve götür beni onun diyarına!
Ah, durmasam bile burada,
Cesaretim olsa da yanına yaklaşmaya,
Ancak sisler arkasından görünecek bana!
sevdiğine giden yolu bir türlü bulamayan ama o yolda kaybolmaktan da asla vazgeçmeyen bir kalbin en içten çığlığı gibi.
Coştursun diye insanları bilgenin sanatı ve sevgisi,
Yaratıverir anında bir düzine yeni hayaleti.
Yanılmazsan eğer, bulamazsın aklın yolunu!
İstiyorsan var olmak, başarmalısın kendi gücünle bunu!
Benim bağrımda iki ruh yaşıyor. Birisi diğerinden ayrılmak ister. Birisi şiddetli bir aşk ateşi ve bütün organlarıyla, dünya hayatına sarılır. Diğeriyse , toz- toprak arasından fırlayıp ulu atalar ülkesine yükselmeyi ister.
Belki de sanatın, şiirin, aşkın asıl kaynağı; bu iki ruhun ayrılma isteğine rağmen, aynı bedende kalmaya mecbur oluşunun yarattığı o muazzam hüzündür.