Çoook sonraları kalp göze diyecektir:
"Beni bu onulmaz derde iten sensin. Sefayı sen sürdün, acıyı ben çektim. Nimet senin, zahmet benim oldu. Sen sevinirken, kaygılanan bendim hep. Bakışlarını arttırdıkça sen, dertlerimi çoğalttan benim. Zafere eren sen, hezimete uğrayan ben. Sen emirlerine itaat edilen hükümdar oldun, ben senin peşinde koşan tebaan. Sen emir, ben esir. Melik iken memlük (kul) ettin beni."
Sonra devam edecektir:
"Ey göz! Sen ikisin, ben birim. İki kişinin bir ferde saldırıp onu öldürmesi zulüm değil de nedir?!. Şimdi ağla o halde; ettiğin zulmün cezasını çek bakalım!.."
Göz buna karşılık bir âyet okuyup susar: “Gerçek şu ki; gözler kör olmaz, ancak sinelerdeki kalpler kör olur" ( Kuranı Kerim, Hac, 46)