“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Fazlasiyla guldurucu, yer yer 'Cocukken bende böyle miydim yaa?' diye düşündüren, yetiskin olarakta bu kadar karisip cocukluklarini ne hale getirdik mi diye dusundugum bir kitap oldu.
Herseyi yemek yemeye baglaysn anneler, agizlarindan çıkanlara dikkat etmeyen yetiskinler ve fazla cüretkar buyumuste kuculmuslerle dolu bir kitap.
Dili biraz yorucuydu. Cozmem zaman aldi diyebilirim. Bu yuzden bir puan kirdim.
Dalgalar, bir arkadas grubunun ic sesleriyle bizi hayatlari boyunca surukledikleri bir monolog gibi geldi. Degisikti. Ic sesler, nasil dalga dalga degistigi ve insana nasil carptigi uzerine guzel bir vizyonda olusturdu. Kendimiz neyi dusunursek oyle asagi ya da yuksri cekebiliyoruz. Bu da bu kutaptan edindigim en guzel sonuc oldu.
Bernard'in en sevdigim karskter olmasi cok ilgincti. Rhoda'nin yuzsuzluk ifadesi cok uzdu. Bszen topluluklar icinde bile ne kadsr silik kalabilir insan ve insanlik, onu cok guzel hissettirdi.
Hayat hicbir zaman kusursuz olmamış, sonu gelmeyen bir cümledir dedim.
