Yıldız Alatan serisinin ikinci kitabı Villa Şakayık.
Miss Marple'mız Yıldız Alatan belayı çağırmıyor, adeta koşuyor. Menopoza girmiş Yıldız Hanim bir yandan dikiş dikip,yemek hazırlayıp, torun bakarken dedektiflik icgüdülerini takip etmeyi bırakmıyor:))
1984 senesinin yaz aylarında Adapazarı, Karasu 'da ev kiraladıkları bir yazlik siteye (Villa Şakayık) tatil yapmaya gelirler.Sitenin sahibi Kutbay ailesi görünürde cok nüfuzlu,kendi hallerinde, yetiskin kızları olan bir ailedir. Ama tabii ki her şey görünürde......
Bu ailede bir tuhaflık olduğunu sezen Yıldız Alatan,kocası Ziya'nin tüm uyarılarına rağmen belaya atlamaktan çekinmez.
1984 yılında gecen roman benim de ilk gençlik donemlerime denk geldiği icin tanıdık pek çok şeyi nostalji havasında okudum. Madonna -Holiday,Michael Jackson-Thriller,Al Bano,Romana Power-Felicita......,o dönemin modası (abartılı saçlar, neon renkler....) hepsi gözümün önünde canlandi.
Klasik dedektif klisesinden uzak Yıldız Alatan daha gerçekçi bir karakter. Çünkü ev hanımı, yemek yapar,dikiş diker, komşularına kahveye gider......Tüm bu günlük rutinlerinin yani sira meraklı karakteri ile gizemli olayları çözer.
Eğlenceli, esprili,aşk dolu gercek bir karakterin gizemlerin pesinde koşması farklı bir polisiye deneyimi yaşatıyor. Yazarın sürükleyici dilinden de bahsetmeden geçmeyelim.
Turkiye'nin ilk amatör kadın dedektifi Yıldız Alatan serisini kesinlikle öneririm. Sıcak yaz günlerinde yapılacak en iyi aktivite.
Herkese merhaba Bugün size kalemini çok sevdiğim Seray Şahiner’in kitabı ile geldim. İçerisinde 12 hikaye bulunuyor. Öykü kitaplarını sevenler için içerisinde hepimizin anda kaldığı bazı zamanları, hissedip dile getiremediğimiz sözcükleri, zor durumlarda başa çıkma yollarımızı ve nasıl çaresizliğin pençesinde sürüklendiğimizi okuyoruz. Hikaye şu ya da olaylar böyle olmuş diye anlatamıyorum kitabı çünkü okurken karakterlerin hissettirdikleri beni çok daha fazla etkiledi. En sevdiklerim hangisi derseniz Feliçita, tanımadığı bir cenaze evinde yemeğe oturan iki gencin hikayesini anlatıyor. Bulyon, sosyal medya ve etkileri üzerine yazılmış bir hikayeyi anlatıyor.Bir kadının sanki mecburmuş gibi bu sanal aleme ya da bir bağımlı gibi davranması çok üzücüydü. Ama ağlamadan anlatmam lazım, bir kapıda kalma hikayesinden çok karakterin yaşadığı buhran ve çıkmazları öyle bir anlatıyor ki tek kelime ile nefesinizi kesiyor. Bu okuduğum ne ilk ne de son Seray Şahiner kitabı olacak. Kalemi ile tanışmadıysanız kesinlikle ilk fırsatta tanışın derim
Reklam
Seray Şahiner en sevdiğim yazarlardan biridir. Ülker Abla ile tanıştım onunla. Antabus, Gelin Başı ve şimdi de Hepyek adlı eserinin yorumu ile karşınızdayım. Kitabımız 12 adet öyküden oluşan bir eser. Hikayelerin bazısında gülüyor, bazısında üzülüyor, bazısında hayret ediyorsunuz. İnanılmaz kuvvetli bir dili var Seray Hanım'ın. Kelimeleri öyle kullanıyor ki vurup geçiyor, vay be diyorsunuz. Bu eserinde benim en sevdiğim öyküleri aslında genel olarak beğendim ama en sevdiklerim şunlar:
İmam, karısı ve köylüler arasında geçen Ufuk Çizgisi'ne hem çok güldüm, hem de okudukça şok oldum Sarı Işık adlı hikayede kadının fakirliğini ben bile iliklerimde hissettim İhtiyati Tedbirler adlı eserde evhamları kendimden fazla olan biri ile tanıştım Bulyon adlı öyküde ise Yalniz bir kadının dışarıya çizmeye çalıştığı imaj ve sonrasında başına gelenler Bunlar benim en beğendiklerim favorilerim diyeyim. Bunun dışında Feliçita, Arkaik, Ağlamadan Anlatmam Lazım, Karaca, Sebare de büyük zevk veren hikayelerdi. Kısaca toplamam gerekirse Seray Şahiner'in Ülker Ablası bende çok çok ayrı bir yerde kalacak her zaman. Onun üzerine çıkamasa da Hepyek de güzel eserleri arasında.
yine çok beğendiğim bir kitap incelemesi ile karşınızdayım. Kurgu gerçekten çok güzel işlenmişti. Karakterleri çok sevdim. Özellikle Violet'in güçlü ve alışılmadık başrol karakter olmasını çok sevdim.
"Bana dürüstlük kadar yalanında bir araç olduğunu söylemişti.
Her ikisi de hangi kelimelerin söyleneceğini seçmekle ilgiliydi. Her ikisinin de sonuçları olabilirdi. Önemli olan sonunda ne elde ettiğinizdi."
Violet kimsesiz sokakta yaşayan bir kızken bir gün bir rüya görür ve bir çocuğun hayatını kurtarır. O çocuk normal bir çocuk değildir. Ülkenin prensidir. Violet bu olaydan sonra sarayda kahin olan Felicita'nın yanına verilir. Felicita büyük bir lanetten bahsederek ölür ve yerine çocuk yaşta ki Violet gelir.
Violet ile prens başta çok iyi anlaşsa da sonradan prens Violete düşman olur. Tahta geçeceği zaman onu göndermeyi düşünür. Ama kimse prensin kral olmasını istemez çünkü lanet vardır. Violet krala ve halka bu laneti bir prensesin bozacağını söyler.
Başta planı sorunsuz gibi gözükse de prens ve Violetin arasında ki aşk başta olmak üzere beklenmedik olaylar kraliyeti karıştıracaktır.
Yine harika bir kitap daha. Fantastik kitaplara aşık olmadan duramıyorum. Ve bu kitapta onlardan biri. Hemen kitap hakkındaki yorumuma geçeyim. Büyük bir kahin olan Felicita ölmeden önce büyük bir lanettenn bahsediyor. Onun ölümünün ardından yerine çocuk yaştaki Violet geliyor. Violet dokuz kahinden sadece bir tanesi. Violet ve kalan sekiz kahin yalnız kalamayacak kadar değerliler. Çünkü onlardan fazla yok. Violet'e Kral Emilus tarafından her şey sağlanıyor. Karşılığında ise halk ile içli dışlı olarak onların geleceğine bakıyor. Zaman geçtikçe Kral Emilus Violet'ten yalan söylemesini istiyor. Prens'in kendi ayarladığı kız ile geleceği olduğunu, ülkesinin üzerindeki laneti bir düğünle kırabileceğini söylemesini istiyor. Violet her şeyi yapıyor ama unuttuğu bir şey var. O da Prens ile birbirlerine olan aşkları. Bu imkansız aşktan faydalanan tek kişi ise Kabus Cadısı.
Kitabın ikinci kitabının çıkmasını dört gözle bekleyeceğim. Okurken kimi yerlerde çok heyecanlandım. Gülümseyerek okuduğum yerler de oldu, üzüldüğüm yerler de oldu. İkinci kitabın çıkmasını uzun bir süre bekleyecekmişim gibi hissediyorum. Umarım uzun sürmez.
Kesinlikle birçok yönden cesur bulduğum kadın öykülerinden oluşmuş bir kitap 
Bunu Kimseye Anlatma Farklı farklı dünyalardan başa çıkılması zor kadınlık ve insanlık hallerine yaklaşıp, bu halleri yakından gösterip çekiliyor yazar. Öykülerin bazı yerlerinde bulunan eş zamanlı paralel örgüyü kullanışı da konu seçimi de konuların derinleşme şekli de başta söylediğim gibi oldukça cesur. Hayatın "kimseye anlatılmaz" yerlerinden ama neredeyse ustalıklı diyebileceğimiz bir anlatma becerisiyle geliyor. Bu cesaretin yanı sıra dil olarak temiz, akıcı ve detaylar yönünden de oldukça renkli öyküler. Aralarında sert bulduğum ve bitirince yutkunduğum bir öyküydü Şimdi Felicita Çalsa Herkes Mutlu Olur. Etkisinin gücü anlamında başarısı inkar edilemeyecek bir metin.
Kızarken veya yanlış bulurken bir yandan da anlayıp hak verebildiğimiz, hem çok sıradan hem de çok sıra dışı yanları olan iyi örülmüş kahramanlar ve olaylarla kadınların da edebiyatın da ihtiyacı olan türden öyküler olduğunu düşündüm ben
Deniz Eldam öykülerinin. Kahramanların hepsini sevmemiş olabilirim mesela ama sokakta yan yana gelebilecek türden kahramanlar olduğunu kabul ettiğimizde sokaktaki herkesi sevmemem kadar doğal bir durum bu. Fakat farklı bir yakınlaşma kurmamı sağladığını düşünüyorum o çok sempatik bulmadığım kahramanlarla da.
Kısacası bu renkli ve cesur kalemle tanışmış olmaktan memnunum ben.
Bunu Kimseye Anlatma Farklı farklı dünyalardan başa çıkılması zor kadınlık ve insanlık hallerine yaklaşıp, bu halleri yakından gösterip çekiliyor yazar. Öykülerin bazı yerlerinde bulunan eş zamanlı paralel örgüyü kullanışı da konu seçimi de konuların derinleşme şekli de başta söylediğim gibi oldukça cesur. Hayatın "kimseye anlatılmaz" yerlerinden ama neredeyse ustalıklı diyebileceğimiz bir anlatma becerisiyle geliyor. Bu cesaretin yanı sıra dil olarak temiz, akıcı ve detaylar yönünden de oldukça renkli öyküler. Aralarında sert bulduğum ve bitirince yutkunduğum bir öyküydü Şimdi Felicita Çalsa Herkes Mutlu Olur. Etkisinin gücü anlamında başarısı inkar edilemeyecek bir metin.
Kızarken veya yanlış bulurken bir yandan da anlayıp hak verebildiğimiz, hem çok sıradan hem de çok sıra dışı yanları olan iyi örülmüş kahramanlar ve olaylarla kadınların da edebiyatın da ihtiyacı olan türden öyküler olduğunu düşündüm ben
Deniz Eldam öykülerinin. Kahramanların hepsini sevmemiş olabilirim mesela ama sokakta yan yana gelebilecek türden kahramanlar olduğunu kabul ettiğimizde sokaktaki herkesi sevmemem kadar doğal bir durum bu. Fakat farklı bir yakınlaşma kurmamı sağladığını düşünüyorum o çok sempatik bulmadığım kahramanlarla da.
Kısacası bu renkli ve cesur kalemle tanışmış olmaktan memnunum ben.
Reklam
Reklam