Gazzeli Yetimlerin Annesi’ne…
(Ferda Hanım’a ithaf…)
Ferda Hanım…
Size bir şiir yazmaya çalıştım; mısralar adınızı taşıyamadı,
Bir teşekkür etmek istedim; kelimeler kifayetsiz kaldı,
Gazzeli yetimlerin annesini anlatmaya,
sözümün dermanı yetmedi,
kalemim takatsiz kaldı…
Bu aciz satırlar, bir merhamet denizinden damladır,
Yazdığım her kelimem eksik,
her cümlem yarımdır,
Siz şiirlere, sözlere, kelimelere sığacak biri değilsiniz Ferda Hanım…
Adınız Gazzeli yetimlerin yüreğinde,
mazlumların duasında,
Arş-ı Âlâ’ya yazılmışken,
ben sizi nasıl anlatabilirim ki?..
Sizinle Gazze için yaktığınız ağıtların satırlarında,
Gazzeli yetimlerin semaya açılan ellerinde,
Filistinli öksüzlerin yanağından süzülen gözyaşlarında,
Kudüs'te enkazların arasında yeşermeye çalışan umutlarda karşılaştık…
Adınızı bir şiirde duymadan önce dualarda duyduk,
Bir kitapta okumadan evvel mazlumların dilinde duyduk,
Bir alkışın gölgesinde değil, bir ahın içinde;
Gazzeli yetimlerin gözyaşında,
Mescid-i Aksâ’da bir annenin duasında duyduk…