Ferda
@ferday
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaderinde sıradışı olmak varsa sıradan kalamazsın
Yüzünde fiziksel bir bozuklukla dünyaya gelmiş August un öyküsü.
August geçirdiği sayısız ameliyatlar yüzünden uzun süre evde eğitim gördükten sonra artık diger ogrencilerle 5. Sınıfa başlaması gerekiyor. Fakat bu onun için çok zor bir karar. Çünkü o sıradan biri değil. August'un söylediği şu söz bu durumu cok güzel özetliyor. " Sıradan olmamanın tek nedeni,kimsenin beni öyle görmemesi."
Okula başlaması tam da August'un düşündüğü gibi zorlu oluyor. Sonrasında edindiği arkadaşlar , sabırlı ve kararlı olmasından dolayı kendine güvenmeyi ve kendini kabul ettirmeyi başarıyor.
Ozel durumu olan her çocuk August kadar iyi ve anlayışlı bir aileye, okul çalışanlarına sahip değil tabii. Birçok anne ve baba özel gereksinimli bir çocuğa sahip olmayi,onunla toplum içine çıkmayi kalsiramayabiliyor.Ayni şekilde okulların da yaklaşımı çok sağlıklı olmayabiliyor.
August küçücük yüreğinde kocaman bir yükle yaşamayı şu sözlerle dile getiriyor." Çocukların zalim olabileceğini bilecek kadar oyun parklarında bulundum."
Sadece bu söz bile insanın insana yaptığı zalimliğin ağırlığını anlamaya yetiyor. Çocuklarımızı farklılıklara saygılı olmanın ne kadar önemli olduğu noktasında eğitirsek daha güzel bir dünya inşa ederiz. Zalimlik çocuğun sonradan kazandığı bir davranış. Maalesef biz büyüklerden öğreniyorlar. O nedenle biz büyükler farklılıklara saygı gösterirsek onlar da muhakkak bunu öğrenecektir.
" Bana moral vermek için güzel şeyler söyledi ama sözleri yüzümü değiştirmiyordu." Bu sözleri okurken August gibi cocukların aslında sözlere değil,onları her haliyle kabul etmeye ihtiyaçları olduğunu anlıyoruz.
Kitapta August'un ablası Via ile ilgili çokça konuşumak gerektiğini düşünüyorum. Çünkü o da çok küçük yaşlarda bir büyük gibi davranmayı öğrenmiş. Kardesi için şikayet etmeden kendi başına
Kıymetli meslektaşım Ahmet Naç'ın kitabını okudugumda bazı noktalarda fikirleri ütopik geldi. Ütopik gelmesinin sebebi kesinlikle fikirlerin tuhaflığı değil, eğitim sistemimizin geldiği nokta. Kitapta 4 öğretmenin karşılıklı sohbet havası icerisinde öğretmenlerin, anne babaların ve eğitim sistemini yanlışlıkları ifade edilmiş. Bu yanlışlıklara çözüm önerileri adım adım uygulanabilir bir şekilde verilmiş. Fakat bu uygulanabilirlik kısmındaki bazı noktaları okullarda devreye sokmak ciddi bir cesaret ve sabır gerektiriyor bence. Bu sorunlar ve çözümlerle
ilgili kitaptan çokça örnek verebilirim fakat spoiler içereceğinden vermek istemiyorum. Merak edenler kitabı alıp okurlarsa ne demek istedigimi anlayacaklardir. Kitaptaki ana tema aslında Atatürk'ün eğitim anlayışını ne kadar yanlış anladığımız. Bu temadan hareketle okullarda öğretmenlerin sorun yaşadığı ödevlendirme, velinin işe karışması, öğrencinin sıra olmaması, din eğitimi gibi birçok konu üzerinde durulmuş. İyi nesiller yetiştirdiğimizi zannetmek yanılgısı içerisinde olduğumuz gerçeği de dile getirilmiş.
Kitap roman türünde güzel bir kurgu ile güncel konuları çok iyi işlemiş. Bazi yerlerde kopukluklar var. Fakat bu çok önemli değil cunku yazarın kitabi yazma amacini çok net görebiliyorsunuz. Nazan, Selim, Mustafa ve Ozan'ın eğitime bakış açılarını okudukça öğretmenliğimize dair birçok yanlışı ve doğruyu görebiliriz.
