Sevdanın temelinde belki de bu vardı : seçilmiş olmak, ayrıştırılmış olmak. Diğer insanlardan ayrı olarak sana bakılması, senin benimsemen, senin tercih edilmen ve bir sırrın ortağı olmak…
Canları yandığında, çoğu erkek kırgın olmaktan çok öfkeden çılgına döner. Aslında ağlamalıdırlar ama bunun yerine öfke patlaması yaşarlar. Bunun nedeni belki de normal ağlama tepkisinin onlara uygun olmamasıdır. Neden? Çünkü
"Erkekler ağlamaz" lafına inanırlar. Birçok kültür, erkekliğin metanetle aynı anlama geldigini düşünür. Örneğin, gazeteler trajik bir olayda bir adamın "utanmadan" ağladığını yazabilir. Bir adam canı yandığında neden ağlamaktan utansin ki?
Keşke yüreklerimizi de yıkayabilseydik
Geçen zamanın kirlerinden,
Ve tıpkı onlar gibi benliklerimizi de,
Arındırabilseydik şu ve havanın büyüsüyle
İşte o zaman yeryüzü gerçekten de
Bayram yeri olurdu çamaşır gününde!