Edebiyat dersi için okumuştumDuygu ve Düşünce
Bence Çalıkuşu Türk edebiyatının en etkileyici eserlerinden birisi. Feride karakterinin gerek güçlü duruşu, gerek mücadeleci yanı çok etkileyiciydi ve ben okumaktan baya keyif aldım(/･ω･(-ω-)
Yazarın kalemi akıcı ve okurken zihni çok yormuyor. Ancak bazı bölümlerin gereksiz uzatıldığı fikrindeyim ya da ben edebiyat sınavı için okuduğumdan böyle düşünüyorumdur
Ayrıca Kamran karakteri bana pek etkileyici ve derinliği olan bir karakter gibi gelmedi. Buna rağmen Çalıkuşu duygusal anlatımı ve karakter gelişimi açısından gayet etkileyici bir kitap(｡･ω･｡)ﾉ♡
Hem bir gün tekrardan sakin kafa ile okumak istersem bazı olumsuz fikirlerim değişebilir belki.
Kesinlikle herkesin kitaplığında olması gereken bir eser/ᐠ｡ꞈ｡ᐟ\
Çok uzak değil·112 syf.·1000Kitap
7/10
2026 92. kitabı
Faruk Yıldız’ın “Çok Uzak Değil” adlı kitabı, çocuk ve gençlik edebiyatı türünde yer alan, şehir yaşamı, insan ilişkileri ve unutulmuş değerler üzerine kurulu duygusal bir eser.
Romanın merkezinde Çınar adlı bir çocuk var. Çınar, yüksek apartmanların arasında, kalabalık ama bir o kadar da yalnız bir şehirde yaşamaktadır. Bir gün, komşusu olan Feride teyzenin ambulansla hastaneye götürülmesine tanık olur ve bu olay onun hayatında bir dönüm noktası olur. Feride teyze, yaşadığı evin yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Bu süreçte Çınar, Feride teyzenin geride kalan eşyaları ve hatıralarıyla ilgilenmeye başlar. Bu eşyalar, yalnızca nesne değil, geçmişe dair küçük hikâyeler taşır.
Kitap, 9 yaş ve üstü çocuklar için uygun. Ancak kitap içinde bir bölüm var ki ebeveyn ve öğretmen olarak beni rahatsız etti. Çınar, Feride teyzenin bazı eşyalarının çöpe atılmasına engel olmak istediği için ailesinin kesinlikle yasak dediği bir şey yapıyor ve ailesi yanında olmadan hem de onlardan habersiz dışarı çıkıyor. Ve o eşyaları alıp yatağının altında saklıyor. Bence bu davranış (iyi bir amaç için bile olsa) çocukların ebeveynlerinden birşeyler gizlememesi gerektiğine ters düşmekte. Kitabın sonunda bile bunu ailesine söylemediğini görüyoruz.
Bir çocuk kitabında bu tür olumsuz davranışlar aktarılırken daha dikkatli olunmalı bence.
Ayşe Can
Çok Uzak Değil
Faruk Yıldız
Okudum bitti köşemizde bugün Çalıkuşu var. bu kitap için yerli Jayne Eyre diyebilirim. Ki ben onu da çok severim. Güçlü kadın karakterleri okumak hoşuma gider. Sırf güçlü görüneceğim diye acısını bazen kendinden bile saklayan kadınları yakın bulurum kendime ama kendimce öğrendiğim bir şey oldu: Acı saklanılması gereken değil, yaşanılması gereken bir haldir. O yüzden duygularını görünür kılmak bir kadını ya da erkeği güçsüz kılmaz, sadece insan olduğunu hatırlatır. Ki bazen güçsüz de olabiliriz, insan buna da izinli olmalı. Doğamızın gereği olan şeyleri kendimizden men ederek aslında farkında olmadan en çok bizi biz incitiriz. Çalıkuşunun hikayesi biraz da böyleydi bence, kendini acı çekmekten bile men ederek sürgüne yollamak!. Ama bir şeyi yok saymak onun olmadığı anlamına gelmiyor ya hani, tam tersine yok saydığımız şey içimizde her geçen gün büyüyerek daha da derinleşebiliyor; daha da onulmaz yaralar açabiliyor. Feride için de biraz böyleydi. Evet bu aslında bir yol hikayesiydi ve yol hikayeleri insanı büyütür, pişirir, olgunlaştırır. Bu yüzden karakterimizin değişimini izlemek mümkün hale geliyor kitapta. Neyse ki tüm acı deneyimlere rağmen kitap güzel bitiyor ve bana göre hak edilmiş bir sonla bitiyor… Yoksa okuyucular olarak bizler, insanlara olan güvenimizi toptan kaybedebilirdik. Yazıldığı dönemi yansıtan sıcak, samimi, yer yer rahatsız edici, yer yer üzücü ama kesinlikle realistik ve ayakları yere sağlam basan bir kitaptı. 
Çalıkuşu 
Reşat Nuri Güntekin
Kâmranın yanına kâr kaldı, içime oturdu. Feride ne kadar bağımsız bir kadın olarak anlatılsa da erkek bir yazar tarafından yazılmış kadın karakter olduğu belliydi. Fikrimce bir kadın yazsaydı, feride asla kamrana dönmezdi. Güntekinin kendi hayatında yaşadığı bir pişmanlığı giderme ihtiyacıdır belki, bilemem. Kitap bana aşırı akıcı da gelmedi. Ama güzeldi.
Camdaki Kız1000Kitap
Nalan dışarıdan bakıldığında hayallerindeki hayatı yaşayan genç bir kadındır. Çok zengin bir ailede büyümüş, iyi eğitim almış, son derece zarif ve güzeldir. Ancak bu mükemmelliğin altında korkunç bir baskı vardır. Nalan, annesi sandığı ama aslında anneannesi olan Feride Hanım tarafından, bir suçlu gibi kontrol edilerek büyütülmüştür. Feride'nin geçmişteki bir travması yüzünden Nalan'a uyguladığı bu baskı Nalan'ı duygusal olarak felç etmiş ve onu camdan bir kutunun içine hapsetmiştir.
Nalan hayatı boyunca görmediği sevgiyi ve
onayı, kendisine ilgi gösteren iki kişide, birincisi Koroğlu ailesinin oğlu Sedat'ta aramaya başlar. Ancak bu evlilik, beklediği kurtuluş yerine yeni bir yalnızlığın başlangıcı olur. Sedat zengin, yakışıklı ama babasının baskısı altında ezilmiş, sorumsuz ve duygusal olarak olgunlaşmamış bir figürdür. Nalan'ın ruhundaki boşluğu dolduramaz.
İkincisi Hayri Nalan'ın hayatına sonradan giren, ondan sınıfsal ve kültürel olarak çok farklı olan, kaba saba ama ona ilgi gösteren bir karakterdir. Nalan, çocukluğundaki sevgi açlığı yüzünden Hayri'ye saplantılı bir şekilde bağlanır.
Bu bağlanma, bir kadının kendini bulma çabasının mı yoksa yeni bir felakete sürüklenişinin mi hikayesidir? Yazar bunu psikolojik tahlillerde sorgular.
Camdaki Kız 
Gülseren Budayıcıoğlu
Şahsi fikrim ama ben sevmedim. Fazla eski kökenli kelime var ki bunlar kitabın çıktığı dönemde anlaşılabilir bir dildi. Hadi buna laf etmiyorum ama karakterlerin gerçekten aptal olduklarını düşünüyorum. Mesela Feride, bir aşk seni aldatan birini hala sevmeye nasıl itebilir? Üstelik adamın aldattığı kadından çocuğu var. Bir de hala sevdiğini inkar ediyor. Kamran ise aldattığı için zaten ana kötü. Ayrıca Feride o kadar güzelmiş ki gittiği her yerde her erkeğin gözüne batıyo ve takma isim veriyolar. Geri kalanı iyiydi işte. Kitap sarmadı. Sevenlere lafım yok tabii ki herkesin kişisel fikirleri var.