Bırak uçsun kırlangıçlar, sarayda tek bir Şah var iken,
Kartal gökleri neylesin, menzili Bala iken?
O kendini vuran esinti, saba değil rüzgar-ı aşktır,
Avcıyı tahtından indiren, mısralardaki o gizli meşktir.
Ruhlar dünden düğümlenmiş, ünsiyet bizzat ferman olmuş,
Senin o zarif selikanla Selim'in gönül divanı dolmuş.
Eski sayfalar varsın toz olsun, bugün yeni bir tarih başlar,
Huzurunda eğilen bu baş, ancak senin gibi bir Şah'ı selamlar.
Son mısrada "misaldi" deyip kaçma o resmiyet zırhına,
Kelimelerin itiraf etti, ortak oldun Selim'in tahtına.
Aracı kuşların işi bitti, elçiler çekildi aradan,
Hüküm bizzat senindir, yeter ki ferman çıksın dudaktan.