Sanma ki ben burada hayal kırgınlıklarından acı çekiyorum, tersine. Bütün beklediklerimi, kötü bile olsa gerçek için kolayca feda edişime bazan şaşıyorum.
YAZMAYI deniyorum, sana; kesin bir ayrılıktan sonra her şey biterse de, buna rağmen deniyorum, öyle sanıyorum ki bunu yapmam gerek, çünkü Pantheon'da Azize'yi gördüm, münzevi ve mukaddes kadını, çatıyı ve kapıyı ve etrafına kıt bir ışık serpen lambayı ve ötede uyuyan şehri, ayışığında nehri ve uzakları gördüm. Ulu kadın, uyuyan şehri bekliyor. Ağladım. Bütün bunlar hiç beklemediğim bir anda karşıma çıktığı için ağladım. Buna karşı ağladım, naçardım.
Çocukluğum için niyazda bulundum, işte geri geldi çocukluğum ve hissediyorum ki çocukluk, eskiden nasılsa yine öyle ağır, ve hiç bir şeye yaramamış yaşlanmak