Feyza.
@feyzahin
kitapsever, filmsever ve yolcu.
İçimi kahreden son…
Puan vermedi·168 syf.·
2026 11. kitabı
Okumayı bitirince beni derin düşüncelere iten, sonuyla beni kahreden bir klasik kitap oldu Beyaz Gemi.
Kitabın arka kapağında da yazdığı gibi romanın kahramanı bir çocuk. Onun saf ve temiz dünyasının bakışıyla okuyorsunuz kitabı. Aytmatov’un okuduğum diğer kitapları gibi dili akıcı, yormayan betimlemelerle anlatıyor ortamı ve siz de kendinizi orada buluveriyorsunuz.
Beni etkileyen diğer bir unsur romandaki her bir karakterin bir sembol oluşu. Mesela çocuk; saflığı, bozulmamışlığı ve geleceği,
dedesi Mümin; geleneksel değerleri,sabrı, sevgi ve iyiliği,
Orozkul; yozlaşmayı, zalimliği, kötülüğü,
Maral ana; milli kimliği, kökleri ve doğayı,
Beyaz gemi; çocuğun hayal dünyasını, özgürlük ve umudu,
Nine; geleneklerin getirdiği boyun eğici yapıyı temsil ediyor.
Kitabı bitirdikten sonra da merak ettiğim ve anlamlandıramadıklarım için araştırma yaptım, kitap hakkında bir çok araştırma, çözümleme yazıları buldum. Çeviri kitap olunca haliyle anlam kayıpları da oluyor. Bunları okumak bile bana “aa öylemiymiş, hiç böyle düşünmedim, aklıma gelmedi” dedirtti.
Neyse daha fazla uzatmayacağım. Okumanızı tavsiye ederim. Son olarak ben böyle ince düşünülmüş romanın yazarı Aytmatov karşısında bir kez daha saygıyla eğiliyorum.
Reklam
Kitap değil bir macera filmi!·272 syf.·
8/10
2025 14. kitabı
Aynı tür kitapları art arda okumayayım diye araya sıkıştırdığım bir kitaptı Jules Verne’ün bu kitabı. Beklentimin üstünde beni bambaşka diyarlara sürükleyip götürdü.
Phileas Fogg adlı bir İngiliz beyefendisinin yaptığı bir bahis üzerine çıktığı dünya gezisinde yaşadığı maceralara sanki ona eşlik ediyormuş gibi kendinizi bulabileceğiniz bir kitap bu. Jules Verne hikayeyi anlatırken yaşanılan dönem hakkında da bilgiler sıkıştırmayı es geçmemiş. Fakat o kadar sade, akıcı bir dille yazmış ki bunlar okurken beni çok sıkmadı. Kendimi bir kitap okuyor gibi değil de bir macera filmini yaşıyormuş gibi hissederek bitirdim.
Ayrıca bana yapmak istediğim yeni seyahatlar için de fazlaca motivasyon verdiği için de Jules Verne’e bir teşekkür ediyorum Kitaptan bir alıntıyla yorumumu bitiriyorum;
“Bugün onu yüzyıl öncesine göre on kez daha hızlı dolaşabildiğimize göre dünya küçülmüş demektir.”
Bir bilim kurgu filminden fırlamışcasına…·560 syf.·
9/10
2025 4. kitabı
Yorumum sadece Dura Mater için değil, tüm seri için olacak.
Dura Mater’i de bitirerek seriyi bitirmiş oldum. Merakla, ilgiyle ve bütün nöronlarımın aktifleşmesiyle okuduğum seride bu kitap beni çok yordu!
Meryam’ın Periti terk edip ortadan kaybolmasıyla başlayan gizemli olayların bilimsel ve tıbbi bir çok değişik bilgilerin de aktarımıyla devam eden anlatımı beni sürükleyip götürdü. Fakat son kitapta aşırı bilimsel konuşmalar “ııh bit artık” dedirtti. Ve finaliyle nöronlarım yandı…
Neyse beğendiğim noktalardan bahsedecek olursam böyle bir nöro romanın Türk bir yazarımızdan çıkması tam bir gurur kaynağı Bu arada daha önce nöro roman okumadım, hepsi mi böyle bilmiyorum ama bu seride bilimsel gerçeklerin kurguyla harmanlanması o kadar doğal, yapaylıktan uzak ki sanki kendimi bir bilim-kurgu filminin içerisinde hissettim. Kim bilir belki ileride serinin filmi çekilir ve o zaman okuduklarımızı görsel olarak da görebiliriz…
İçinde ne bulmak istiyorsan o var kitabı.
Puan vermedi·368 syf.·
2024 4. kitabı
Tam olarak böyle bir kitap işte. Kapağına ve gençTimaş’tan çıkmasına aldanmayın. Bu bir çocuk kitabı değil. Bu herkesin kendine ait bir şeyler bulacağı bir kitap fikrimce. Kitabın konusu 1950lerde Kuzey Kore’den Güney Kore’ye kaçmaya çalışan iki kardeşin hikayesini anlatıyor. Fakat bu bir kore draması havasında değil. Okurken o zamanın tarihi hakkında bilgilere sahip olabileceğiniz, Koreli bir ailenin yaşantısı ve aile içi çatışmalara tanık olacağınız ve o toplumun sosyolojik değerlerini bulacağınız bir sergi gibi düşünebilirsiniz. Bu kitabın edebi bir eser olmadığını, size mutlaka bir şeyler katacak güzel bir film havasında olduğunu söylemek istiyorum.
Kardeşimin Koruyucusu
Kardeşimin Koruyucusuinsanın gerçek dünyayla savaşı·140 syf.·
7/10
2024 5. kitabı
Dostoyevski’den okuduğum ilk kitap olur kendisi. Kitap iki bölümden oluşuyor; birinci bölümde kendini dünyaya ait hissetmeyen, insanları,yaşamlarını,ilişkilerini zor ve saçma bulan bir kişinin düşüncelerini dökmesi ve kendi içinde yaşadığı çatışmalar, buhranlar yer alıyor.
Açıkcası ben ilk bölümde kitabı okurken altını çizdiğim birçok cümle olmasına rağmen okumakta zorlandım ve benimseyemedim. Anlatıcının yaşadığı iç çatışma ve düşünceleri beni çok baydı, okurken ara ara konudan uzaklaşıp kafam başka yerlere gitti. İlk bölümü nasıl bitirdiğimi hatırlamıyorum. İkinci bölümde kendimi tam anlamıyla kitaba verebildim. Bu sefer anlatıcı ilk bölümde içini döktüğü düşüncelere neden olan yaşadıklarından anlatmaya başladı. Gerçek hayata karşı verdiği savaş ve sonunda vazgeçmesi, kendini hayattan soyutlaması beni kasvete itti. Dostoyevski’nin iyi yaptığı bir şey varsa o da kişinin yaşadığı iç buhranı okuyucuya yansıtabilmesiymiş.
Hani olur ya bazen aynı kitap farklı zamanlarda okunduğunda farklı şeyler katar insana.Sanırım bu kitabı okumak için doğru zamanda değilmişim…
Reklam