Her zaman iyi bir insan olmak isteyen kişi, iyi olmayan onca insan arasında kesinlikle yıkıma uğrayacaktır. Dolayısıyla, konumunu korumak isteyen bir prensin iyi olmamayı öğrenmesi ve bunu [iyi olmamayı] duruma göre kullanması ya da kullanmaması gerekir.
Çünkü üç tür beyin vardır: Biri kendiliğinden anlar, öteki başkalarının açıkladığını anlar, üçüncüsü ise ne kendiliğinden anlar ne başkaları aracılığıyla; bunlardan ilki çok iyi, ikincisi iyi, üçüncüsü yararsızdır. Dolayısıyla Pandolfo’nun zekâsı ilk türden değilse bile, ikinci türden olsa gerekti; çünkü her ne zaman bir kişi, kendine özgü yaratıcılığı olmasa bile, bir başkasının yaptığı ya da söylediği iyiyi ya da kötüyü ayırt edebilecek bir yargı gücüne sahipse, danışmanının iyi ve kötü işlerini bilir, iyileri yüceltip ötekileri düzeltir; danışman da, prensi aldatmayı umamaz ve iyi tutumunu korur.