İnsan doğası, eğer büyük ve güzel şeyler yapacaksa, karşılamaya hazırlıklı olmalıdır. Başkasının nezaketini, memnun etme arzusunu, henüz sahip olmadığı şeyleri ve henüz olmadığı şeyleri.
İnsan ebeveynini hayalinde defalarca defneder. Onların bir gün öleceği korkusu, en erken korkularımızdan biri olmalı. Çocukken gece yarısı kalkıp annemin nefes alıp almadığını kontrol ederdim, diyor bir arkadaşım. Bir çocugun, tek başına kaldığında, onlarsız yaşayamayacağı kişiler için duyduğu doğal endişe. Onlar için midir, yoksa çocuğun daha çok kendisi için duyduğu bir korku mudur bu?