venüs
@filizzi
28 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
kitabı 2 günde okudum normalde, ilk başladığımda yarısını okudum, sonra uzun bir ara verdim, o arada başka kitaplar okudum, tekrar katana döndüğümde de kalan yarısını da birkaç saatte bitirdim.
300 küsür sayfalık, kolay okunan, paraya bakış açınıza yeni bir bakış açısı sunan güzel bir kitap.
paranın psikolojisini anlamak için değerli bakış açısı sunuyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ismi oldukça dikkat çekici, max’ın bir kitabını okumuştum daha önce çevirmen de sabahattin ali olunca çok büyük beklenti ile okumaya başladım
ama beklentimin altında bir kitap olarak bitirdim.
öncelikle çeviri tam olarak günümüz türkçesine çevrilmemiş, yani düzenleyip yeniden basım yapılırken o dönemde kullanılan ama artık günümüzde bilinmeyen çok kelime vardı sürekli sözlüğe bakmak çok yordu açıkçası, en azından parantez içinde güncel kullanımları verilebilirdi.
onun dışında vakalar çok kısa kısa anlatılmış. bazı yerlerde “kamyon arkası yazılar” gibi olaylar sıralanmış.
genel olarak beklentimin altında kaldı ve çok da bilmediğim garip vaka okumadım açıkçası ama yine de okunmaya değer.
normalde en fazla bir günde bitecek bir kitap ama ben okumaya ara vermek zorunda kaldım #k:197211max
OblomovlukDüşünce
oblomov.
çok garip bir ilişkimiz oldu kendisiyle . hemen okumaya başladığımda 2018 idi. hızlıca ortalarına geldim sonra başka ülkeye gittim.oblomov da yanımdaydı ama kaldığım yerden devam edip bitiremedim bir türlü. arada birkaç sayfa okudum ama bir türlü içine dalıp sayfa sayfa bitiremedim. ülke ülke gezdi benimle , bir mektubu bütün gün okuyamayan oblomov gibi ben de onu bir türlü okuyamadım ama yanımdan da hiç ayıramadım. yataktan hiç çıkmadan her yere geldi benimle oblomov. yıllarca.
hep okuyup bitireyim artık diye yanımda taşıdım araya başka kitaplar başka karakterler girdi. en son yeniden en baştan başladık oblomov ile tanışmaya . sonra daha samimi olduk. benimle gezmeye devam etti. aşık olduğunda olga'ya daha bir istekli gezdik birlikte. nihayet vedalaştık onunla. ama senelerce yanımda taşıdığım en son bir çırpıda bitirdiğim bir hikayesi oldu oblomovun. aslında baştan başlayıp okumam 2 haftamı aldı ama ben oblomov ile ilk tanıştığımız andan başlatmak istedim hikayemizi. onunla gezmeye o kadar alıştım ki cep kitabı alıp yanımda taşıyacağım oblomov'u.
Petersburg'a kesinlikle birlikte gideceğiz.
oblomov görse benimle gurur duyardı herhalde...
toplumun en küçük yapı taşı ailenin çürümüşlüğü ile ailenin en büyük yapısı toplumun çürümüşlüğünün aynılığını anlatan bir roman.
tutunamayanların, tutunmayı istemeyenlerin romanı,
ailenin riyakarlığının, çocukları çeşitli şekillerde istismarının toplumun riyakarlığına, tacizlerine, tecavüzlerine kadar nasıl uzandığının romanı.
bazı kesimlerin nasıl omurgasız olduğu, şartlara göre nasıl renk değiştirdiği bir Türkiye gerçeği olarak anlatılıyor.
en dinci, en ahlaklı geçinenlerin en ahlaksız olduğunu- zaten bildiğimiz bir gerçek olarak- tekrar tekrar gösteriyor Ayfer Tunç.
adı olmayan "bir kadın" kahraman, bir adı yok çünkü bu herhangi biri olabilir, herhangi birimiz...
bir tek Ali'ye kanım ısınmadı bir türlü. belki de ıssız / kaybeden adamı oynayanlara karşı aldığım tavırdan, belki de Ali 'nin hayatın anlamını arayıp bulamamasının, aylak adamlığının inandırıcı gelmemesinden.
kitabı bitirdiğinde hiç de yabancı olmayan ailevi, siyasi, toplumsal, ahlaksal çürümüşlük hikayelerden sadece biri ile tanıştığını düşüneceksin çünkü bu çürümüşlük Türkiye'nin bir gerçeği ve hiçbirimiz yabancı değiliz bu çürümüşlüklere. maalesef.
kitabı bitirip duygularımı paylaşmak istedim, kitap bana çok şeyi öğretti. savaşın korkunçluğunu öğretti bir kez daha. savaşın kazananı olmadığını. kadınların ve çocukların her zaman en fazla acı çekmek zorunda olanlar olduğu gerçeğini... savaş kelimesinin korkunçluğunu, acımasızlığını, akış almazlığını, tekrar tekrar sorgulayan bir kitap. savaş. neden, ne için, ne uğruna bu kadar insan böyle akıl almaz acılar çekmek zorunda kalmıştı. çocuklar. küçücük çocuklar. o masum çocuklar. neler yaşamak zorunda bırakılmıştı. ne uğruna.
kadınlar. kadınlar kendilerini vatanı için feda etmişti. çocuklarını. uğruna her şeyi, her şeyi feda edecek kadar çok seviyordular vatanlarını.
2. dünya savaşının sccb ve Almanya arasındaki geçen yılları. kadınların-15-17 yaşlarında kız çocuklarının aslında- tanıklığı ile anlatılıyor kitapta. savaşın içinden çıkıp yaşadıklarına, yaptıklarına, bütün o akıldışı işkencelere, manzaralara,şartlara,acılara... nasıl dayandıklarınakendilerinin de inanmadıkları olayları kadınların kendi ağzından dinliyoruz kitap boyunca.
o kadar korkunç, dehşet şeyler var ki art arda okumak imkansız. çoğu kez kitabı kapatıp ağladım. devam edemedim okumaya. inanmak istemedim ama gerçek olduğunu da biliyordum. öyle dehşet verici şeyler anlatılıyor ki savaş kelimesinden dahi nefret eder hale geliyorsunuz.
savaş biter. 4 yıl boyunca akıl almaz bir savaşın, dehşetin içinde yaşayan kadınlar, asker kadınlar, pilot, sıhhiyeci, muharebeci kadınlar toplumda dışlanırlar. savaşta cesaret madalyaları alan kadınlar. evlenmek istemez kimse onlarla. 'cepheye giden kadın gözü' ile bakılır. kahraman olarak karşılanacaklarınj düşünenen sovyet kadınları savaşın öteki yüzü ile tanışır.
