Herkese merhabaaa!
Dün başladığım distopik evrene bugün kısa süreliğine veda etmiş bulunmaktayım. (Yani en azından ikinci kitaba başlayana kadar.)
Öncelikle Tırpan'a bayıldım. Yani normalde distopik kitaplar beni yorar, okumakta zorlanırım ve bu sebeple de bütün okuma zevkim ve keyifsiz bi şekilde sadece başlamışken bitirmek için okurum. Ancak Tırpanda böyle olmadı. Kolay okunan, akıcı diliyle ve merak uyandıran konusuyla beni içine çekti ve 1 günde bitirdim. Maraton kitabımız olmasaydı çoktan ikinci kitaba geçmiştim ama diğerlerinin bitirmesini beklemem gerekiyor :(
Peki bu kadar severken neden 9 puan (4,5 puan) verdim? Çünkü devam kitaplarında kurgunun daha güçlü olayların daha etkili olmasını umuyorum ve bekliyorum. Eğer bu kitaba 10 verirsem kalan 3 kitaba ne kalır?
Kitapla ilgili spoiler içerebilecek fikirlerim:
-Öncelikle Faraday diye bi gerçek var. Resmen sırf onun için okudum desem belki bi tık abartmış olurum ama o da önemli bir etkendi. Malum sahnede ve sonrasında o olmadığı için okuma isteğim biraz kaçtı ve içim buruk bi şekilde okumaya devam ettim.
-Rowan ve Citra bana o kadar geçmedi hatta bazı yerlerde onlara uyuz oldum. Umarım devam kitaplarında güçlü bi karakter gelişmesi gösterirler.
-Gerald seni tanıdığıma çok mutluyum lütfen kalan 3 kitapta da bizimle yolculukta kal.
-Possuelo çok tatlıydı umarım Citra ile tekrar karşılaşırlar (ship)
-Volta'nın kendini devşirmesi beni kahretti. "Seninle tanışmak bir şerefti Shawn Dobson"
BİR DAKİKA... Seri katil bir kadına hayran olacağımı söyleseler asla inanmazdım!
Ayy, uzun zamandır bir kitabı bu kadar heyecanla okumamıştım! Her sayfasında "Bir bölüm daha okuyayım." derken kendimi kitabın içinde kaybolmuş halde buldum.
Seri katil bir kadın ile bir FBI ajanının yollarının kesişmesi kulağa ne kadar tehlikeli geliyorsa, okuması da bir o kadar sürükleyici ve bağımlılık yapıcıydı. Üstelik aralarındaki ilişki klasik bir romantik ilişkiden çok uzak; gerilimli, tutkulu, yasaklı ve yer yer toksik bir dinamiğe sahip.
Lana Myers… Ne diyeceğimi gerçekten bilmiyorum. Güçlü, gizemli, zeki ve karanlığın içinden çıkıp gelen bir karakter. Geçmişi yavaş yavaş açığa çıktıkça ona karşı hisleriniz sürekli değişiyor. Bir an onu sorgularken, bir sonraki sayfada kendinizi onu desteklerken buluyorsunuz.
Logan ile arasındaki çekim ise kitabın en etkileyici noktalarından biriydi. Sürekli diken üstünde bırakan bir kedi fare oyunu gibiydi.
En sevdiğim şeylerden biri de merak duygusunun bir an bile düşmemesi oldu. Olay örgüsü oldukça hızlı ilerliyor ve dili o kadar akıcı ki sayfalar resmen su gibi akıp gidiyor.
VE O FİNAL...
Tam her şeyin çözüleceğini düşünürken öyle bir yerde bitti ki serinin devamına başlamamak neredeyse imkânsız.
Karanlık romantizm, intikam hikâyeleri, psikolojik gerilim ve gri karakterler seviyorsanız bu kitap kesinlikle listenize girmeli.
Uyarı: Bu kitap masum bir romantik hikâye değil. İçinde karanlık temalar, şiddet unsurları ve rahatsız edici olabilecek sahneler bulunuyor.
#bookstagram #kitapyorumu #karanlıkromantizm #darkromance #psikolojikgerilim #thrillerbooks #serialkiller #fbi #okudumbitti #kitaptavsiyesi #romanönerisi #booklover #bookaddict #kitapönerisi #okumahalleri
Reklam
Serinin yükselen bir ivmesi olsada çıtır çerezlik kaldı.
Alevlerin Şafağı, Ember Hollow Ejderhaları serisinin final kitabı olarak seriye veda ettiğimiz kitap oldu. Genel olarak baktığımda ilk iki kitabın çizgisini koruyan, kolay okunan ve kafa dağıtmalık bir finaldi.
Daha ilk sayfalardan itibaren yazarın anlatım dilinde belirgin bir gelişim hissettim. Cümleler daha oturmuş, anlatım biraz daha olgunlaşmış. Bu açıdan serinin ilk kitabına göre gözle görülür bir ilerleme var.
Kitabın başlarında fantastik evren biraz daha derinleşecekmiş gibi bir izlenim oluşuyor. Yeni detaylar ve bazı açılımlar dikkat çekiyor. Ancak ne yazık ki bu potansiyel tam anlamıyla değerlendirilmiyor ve dünya kurulumu yine arka planda kalıyor. Serinin genelinde hissettiğim eksiklik burada da devam etti.
Smut tarafı ise ilk iki kitapta olduğu gibi oldukça yoğun. Hatta serinin genel tonunu belirleyen unsurlardan biri olmaya devam ediyor. Bu yüzden smut sevmeyen okurların seriye başlamadan önce bunu göz önünde bulundurmasını öneririm.
Bunun dışında kitap oldukça akıcı. Sayfalar hızlı ilerliyor ve okuru yormuyor. Zaten serinin en güçlü tarafı da bu olmuştu. Büyük beklentilerle değil de eğlenmek ve kafa dağıtmak için okunduğunda keyifli vakit geçirtebiliyor.
Sonuç olarak Ember Hollow Ejderhaları benim için derin bir fantastik seri olmadı. Dünya kurulumu ve karakter derinliği açısından daha fazlasını istemiş olsam da hızlı okunan, eğlenceli ve çıtır çerezlik bir seri olarak amacını yerine getirdi. Final kitabı da bu çizgiyi koruyarak seriyi kapatmış oldu.
Kitap boyunca gizem duygusu canlı kaldı, karakterlerin anlatımı ve olayların ilerleyişi beni sürekli bir sonraki sayfaya taşıdı. Ancak aynı etkiyi finalde hissedemedim. Sonunda ortaya çıkan gerçeği önceden tahmin edebilmiştim ve bu nedenle final benim için yeterince şaşırtıcı olmadı. Ayrıca kitap boyunca anlatılan bazı olayların ve kurulan atmosferin daha güçlü bir şekilde sonuca bağlanmasını bekliyordum. Kafamda çok daha çarpıcı ve katmanlı bir bitiş oluşmuştu. Buna rağmen akıcı dili ve merak unsurunu son sayfaya kadar koruyabilmesi nedeniyle keyifle okuduğum bir roman oldu.
henüz kitabı tamamlamamış olsam da okumayı düşünen arkadaşlara kesinlikle tavsiye ederim. özellikle kitabın ilk bölümünde 1908 devrimi'nin türk tarihi içindeki ehemmiyeti çok iyi açıklanmış. türk aydınlarının ekseriyası 1908 devrimi'ni basit bir anayasa ilanı olarak görse de bu topraklardaki esas burjuva devriminin -kapitalizmin kurumsallaşmasının- tarihin bu noktasında gerçekleştiğini yazar çok iyi göstermiş. bu türk tarihçiliğini bir ters ediştir ve bu değişimi tespit etmek 20. yüzyıl türk tarihini baştan yazmayı gerektirir. ayrıca değinmeyi gerekli gördüğüm bir diğer noktaysa 1908 devriminin bir halk hareketi olduğudur. final/noktalandırıcı kuvvet osmanlı'nın genç subaylarıdır burası doğru ancak 1904'te başlayan kitlesel vergi ayaklanmaları olmasaydı, merkez vilayetlerdeki osmanlı halkları müşterek halde hareket etmeselerdi askerlere bu son darbeyi indirecek meşruluk ve kuvvet sağlanamazdı.
Puan vermedi
Selamlarrr... Rome Kentucky yine romantik kaos üretmeye devam ediyor. Bu kez sahnede kasabanın herkes tarafından sevilen çiçekçisi Annie var hani şu ilk kitapda tanıştığımız Turtacı Noah'ın kız kardeşi. Annie Walker burada çiçekçi dükkanı işleten, herkesin sevdiği, sakin ve yardımsever bir kadın. Kasabaya ve ailesine çok bağlı, hayatta en çok istediği şey de annesiyle babası gibi sağlam ve mutlu bir evlilik kurmak. Yani onun dünyasında aşk biraz ciddi, biraz da doğru yapılması gereken bir şey.
Ama bir randevuda sıkıcı olduğu söylenince bu fikirleri sarsılıyor. Kendi kendine bir şeyleri yanlış yaptığını düşünüp daha eğlenceli, daha flörtöz biri olmayı öğrenmeye karar veriyor.
Tam bu noktada Will Griffin giriyor hikâyeye. Kasabada geçici olarak bulunan, dışarıdan bakınca rahat, kendine güvenen ve biraz da playboy havası olan bir koruma. Annie’nin abisinin nişanlısı üzerinden yolu kasabaya düşüyor ve Annie’ye flört etmeyi, randevularda nasıl davranacağını öğretmeyi kabul ediyor.
İkisi arasında bir tür pratik ilişki başlıyor. Randevu provası yapıyorlar, flört etmeyi deniyorlar, Annie kendini daha rahat ifade etmeyi öğrenmeye çalışıyor. Ama zaman geçtikçe bu durum sadece bir öğrenme süreci olmaktan çıkıyor. Çünkü birlikte vakit geçirdikçe aralarındaki çekim gerçek hale gelmeye başlıyor ve başta çizilen sınırlar yavaş yavaş anlamını kaybediyor.
Kitabın başları beni gerçekten çok hızlı yakaladı. Hatta ilk kitaptan daha çok seveceğim galiba diye düşündüm. Annie ve Will'in dinamiği çok eğlenceliydi, aralarındaki diyaloglar akıyordu ve sürekli gülümseten bir enerji vardı. Ancak orta bölümlere geldiğimde hikâye biraz yavaşladı. Bazı sahneler uzatılmış gibi hissettirdi ve aynı duyguların etrafında birkaç kez dönüldüğü için yer yer kitaptan koptuğum oldu. Bu yüzden başlardaki
Reklam
Reklam