Gittikçe daha zor ayırt eder oldum neyin iyi neyin kötü olduğunu.
Fakat sonuçta düşüncelerin de, ne kadar herhangi bir özden yoksunmuş gibi görünürlerse görünsünler, bir destek noktasına ihtiyaçları vardır, aksi takdirde dönmeye ve anlamsız bir biçimde kendi etraflarında çember çizmeye başlarlar; onlar da hiçliğe dayanamazlar.
Gönlüm gürültüsüz, patırtısız, harfsiz, sessiz bir söz istiyor!