Eski zaman şairleri, duyumsanan bütün nesnelere tanrılar ve dehalarla can verdiler, onlara adlar taktılar ve onları ormanların, nehirlerin, dağların, göllerin, kentlerin, ulusların ve gelişkin sayısız duyuyla algılanabilen her şeyin özellikleriyle donattılar.
Ve tinsel tanrılık altına yerleştirdikleri her kentin ve her ülkenin dehasını da özellikle irdelediler.
Ta ki bir sistem oluşana, yani kimileri tinsel tanrıları somutlaşmaya teşebbüs etmek veya onları nesnelerinden soyutlamak suretiyle çıkar elde edene ve halkı köleleştirene kadar böyle başladı ruhbanlık.
Tapınma biçimleri seçtiler şiirsel hikayelerden.
Ve nihayet bu tür şeylerin Tanrıların emri olduğunu ilan ettiler.
Böylece insanlar, bütün tanrısal varlıkların insanın bağrında yer aldığını unuttular.
Hapishaneler hukukun taşlarıyla inşa edilir, kerhaneler dinin tuğlalarıyla.
Tavuskuşunun gururu Tanrı’nın şanıdır
Keçinin şehveti Tanrı’nın cömertliğidir.
Aslanın hiddeti Tanrı’nın bilgeliğidir.
Kadının çıplaklığı Tanrı’nın eseridir.
Üzüntünün aşırısı güler, sevincin aşırısı ağlar.
“Arzuları kısıtlayanlar, kendi arzuları kısıtlanabilecek kadar zayıf olduğundan yaparlar bunu; Akıl veya kısıtlayan da, gaspeden arzunun yerini ve hükmeder iradesiz olana.”
Ve sordum. Tanrı’nın yukarıda mı yoksa aşağıda mı olduğunu. Eskiden poker oynardım. Şimdi de, Tanrı’nın aşağıda, kuyunun dibinde olduğuna oynuyorum. Hayatım masada, birkaç kırmızı oyun fişiyle.
Düşüncelerime ve beynimden geçenlere en yakın cümlelerin ağzımdan çıktığı gün öldürülmüş olacağımı ya da yavaş yavaş yok olmamı sağlayacak şartların sözleşmiş gibi çevremde buluşacaklarını düşünüyordum. Ve nefes alıp vermemi durduracak fiziksel bir hareket yapamayacağımı, yani kendim dışında herkesi rahatlıkla öldürebilecekken intihar edemeyeceğimi anladığım gün, başkalarının ya da hayatın bunu yapmasını isteyeceğim ana kadar düşündüklerimi geldikleri yere geri yollamaya ve orada depolamaya karar verdim. Ama bir arada durmalarının beynimde bir iltihap yaratacağını bilemezdim.