oysa insan kendi başına bir güçtür. capcanlı bir güç. içinin derinliklerine bakabilse, görebilse o derinlikte parlayan ışığı, belki de çıktığı yolculuk dışa değil içe doğru olur. ama karanlıktan korkar insan, hele ki kendini tanımayan insan, en çok kendi karanlığından korkar. ama kendi karanlığından korkanı başkasının ışığı ne kadar aydınlatabilir?
istemeden varım ve istemeden öleceğim. olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.
ne bileyim füsun
şimdi aramıza duvar örsen,
yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım.
şiddetin coğrafyasında elbette gökyüzü bir lükstü ve ancak yağmur yağınca anımsanıyordu. gittiği en büyük uzaklık evinden işi olanlara, ne aşk, ne özgürlük, ne barış anlatılabilirdi. seni korumak için karşı durdum tüm bunlara. dünyayı senden geçirerek sevdim. geri çekilmem yakışmazdı seni sevmeme.
