Ferdi Bakır
@frdd
İnsanlığımı YitirirkenEdebiyat
Puan vermedi
Yozo karakterinin çocukluğundan belirsiz sonuna kadar tüm anlarında hayata, insana, topluma, dostluğa, aşka ve daha pek çok insani kavrama alışamayışı; bu alışamama ya da anlamlandıramayışın oluşturduğu ‘şaklabanlık’ maskesi altında belli bir yaşa kadar korkularından kaçma çabası, yazarın da kendi hayatının yansıması olan intihar denemelerine girişi ancak burada da başarılı olamayıp akıl hastanesine ve yitirilen bir insanlığa sürüklenişini konu edinen yarı otobiyografik kitap. Her cümlesinde kendine yabancılaşmanın tüm detaylarını ürperterek hissettiren, okurken hayata ve hayatın kavramlarına sorgulayan gözlerle bakmanıza sebep olan, çaresizliği iliklerinize kadar hissedebileceğiniz ve bu duygunun üzerinizde oluşturacağı etkileri düşünmenize sebep olacak, tüm bunlar düşünüldüğünde pek de iç açıcı olmayan ancak akıcılığı ve muhtemel sona rağmen merak unsurunu canlı tutması sayesinde bir okuyuşta bitirilebilecek nitelikte eser.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Beyaz GemiRoman
Annesi ve babası tarafından terk edilen; belki de bu yüzden bağlılık duygusunu kimi zaman okul çantasına, koşuşturduğu patika yollardaki kayalara, babasına ulaşmasının anahtarı olan dürbüne, öğretmenine, ilk kez gördüğü kazak gence, dedesinin defalarca anlattığı Geyik(Maral) Ana’ya ve en çok da saflığın temsili dedesine yükleyen; adı dahi geçmeyen bir çocuk…
Herkesin yardımına koşan, emaneti gördüğü torununa canı pahasına sahip çıkan, zalim damadı Orozkul’un kendisine ve kızına yaptığı eziyetlere sesini çıkaramayan(bir kez yeltense dahi ikinci eşi tarafından bastırılıp pişman olan) mazlum Mümin Dede…
Kitapta baştan sona genel bir dram hakim. Gerek çocuk kahramana, gerekse Mümin Dede’ye acıyarak okuyorsunuz kitabı. Bir yandan da Orozkul’a, üvey nineye nefretle bakar duruma geliyorsunuz. Nitekim zıt karakterlerin sürekli diyalog içinde olduğu ve iyi-kötü kavramlarının sürekli göz önünde olduğu bir kitap. Dürbünüyle Kitabı okurken babasını taşıyan Beyaz Gemi’nin yolunu gözleyen, balık olup babasıyla konuşma hayali kuran çocuğun umudunu taşıyorsunuz içinizde. Baştan sona hakim olan dramın kırılmasını, iyilerin masallar haricinde de kazanmasını istiyorsunuz. Ancak beklenen olmuyor. Kendinizi kahramanlarla özdeşleştirdiğinizde ağlamanız muhtemel, nitekim o ana kadar inanılan tüm kutsal değerler Orozkul gibi bir zalimin elinde can verebiliyor.
Badem Dalına Asılı BebeklerRoman
Puan vermedi
Badem Dalına Asılı Bebekler Kırım Türklerinin Sovyet Rusya döneminde yaşadıkları zorluk ve sürgün üzerine yazılmış bir kitap. Tıpkı Cengiz Aytmatov’da olduğu gibi Cengiz Dağcı’da da aynı siyasi kaygı hakim: Türklerin asimilasyonu, vatanlarından sürülmeleri, çekilen eziyetler… Cengiz Dağcı bunu yaparken belgesel-kitap niteliğinde değil, Haluk adındaki bir çocuğun dünyayı algılayışı ekseninde yapıyor. Romanda sürekli bir olay akışı yok, badem ağacı, Zöhre Hanım, Çubar ve kulübesi, Üzüm Bağı, Mansur’un odası, mezarlık, tavşan, kertenkele gibi semboller ve karakterlerin Haluk’un zihnindeki sürekli değişen görünümleri ve bu semboller üzerinden sürgüne varan olayları görüyoruz. Dolayısıyla sürekli olay arayışında olan okurların muhtemelen yarım bırakacakları, ancak çocuk gözünden dünyaya bakma hevesinde olan okurların çok şey çıkarabileceği bir kitap.