Faruk Tufan Tutar
@freeliver
İnsanların durup düşünmediği yerlerde durmaz ama düşünür Anı yaşa der ama bugünü hiç yaşamaz Az çoktur der ama alışveriş yapmaya bayılır Sevginin değeri emekle ölçülür der ama doğum günlerinde pahalı hediyeler alır
Şu anda okuduğu kitaplar
Din inancı, insan türünün doğal bir özelliğidir. İnsan da tıpkı şempanze, bir at ya da kırlangıç gibi, kendine özgü özellikleri olan bir canlı türüdür. Her tür, anatomik ve fizyolojik olarak kendi özelliklerine ve karakteristik yönlere sahiptir. Ben, insan türünün, yani insan doğasının bir de psişik tanımlamasının yapılmasından yanayım.
Toplumun sosyo-ekonomik yapısı, bireylerin sosyal karakterlerini öylesine biçimler ki, kişiler toplum gerekleri doğrultusunda yapmak zorunda olduklan şeyleri, gerçekten de yapmak istediklerini sanmaya başlarlar.
Ölümün sırrı, yaşammkiyle aynıdır. Sahip olmak tutkusun dan ve ben-merkezcil bir yaşam anlayışından sıyrıldığı oranda kişi, ölümden korkmayacaktır. Çünkü ölümle yitireceği bir şey yoktur.
Oysa bu cehennemden, bu yalnızlıktan kurtulabilmenin tek çaresi, bencillik kafesinden çıkıp, tüm "dünya ile bir olmak"tır. Eğer ayrılığın ve acılann kaynağı, yani günaha yol açan eylem, ben'lik zincirine takılı olan bencil davranışlarsa, bunu gidermenin yolu, sevme eyleminden geçecektir.
Bu durumda bir insanın karşısında çırılçıplak durmanın derin utancını hissetmek ve kendi yabancılaşmasının farkına vararak üzülmek gibi, iki duygunun arasında kalmıştır insanoğlu. Örtünerek, bu utançtan ve karşısındakini tüm insanlığı içinde algılamaktan kurtulmaya çalışır. Ama gizlemekle, ne utanç, ne de suçluluk duygusu ortadan kaldırılamaz. Birbirlerine sevgi ile yaklaşmayı bilmezler. Belki fiziksel olarak yakınlaşıp, birleşirler ama, salt fiziksel beraberlik insan yabancılaşmasını iyi edemez.