Dün bana, hayat dairesinde kararsızca dalgalanan bir zerreymişim gibi gelirdi.
Oysa bugün, çok iyi biliyorum ki o dairenin ben kendisiyim. Ve düzenli zerreleriyle hayat, bütünüyle bende devinmektedir…
Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak,
Ve bir sevgi gününe daha, teşekkürle uzanmak...Sessizce çekilmek öğle vakti, sevginin vecdini duymak. Akşamın çöküşüyle de, eve huzurla dönmek...Ve uyumak, kalbinde sevgiliye bir dua, ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla…
bize hiçbirşey yapmadılar -sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içerisine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerinde hiçlik kadar ağır bir baskı uygulayamaz.