Alper
@frezman
168 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi·144 syf.··
Beğendi
·2023 42. kitabı
·18 saatte okudu
·Okunma: 31 Mayıs 2023 14:37
1918’in Kasım ayının ikinci Pazar günü başlayan Kırlangıçlar Gibi Geldiler bir ailenin maruz kaldığı trajediyi üç üyesinin bakış açısından anlatıyor. Ailenin yeni bir çocuğun doğmasını beklediği dönemde tüm dünyası annesi olan bir çocuğun ve ona çocukça bir kıskançlık duyan bedensel engelli abisinin kısıtlı bakış açılarından yaklaşmakta olan İspanyol gribi salgınını, 1. Dünya Savaşı’nın bitimini ve açıkça olmasa da devamlı hissedilen ayrımcılığı evin çalışanları üzerinden gözlemliyoruz. Özellikle küçük kardeş Bunny’nin bölümünü okurken kendimi çocukluğuma dönmüş gibi hissettim. Çocukluğu dair unutulan ayrıntıları hatırlamama yardımcı oldu ve tekrar iyi bir yazarın sağlam bir hafızası olması gerektiğini düşündüm. Romanda yaşanan olaya rağmen hikayeye duyarlı ve sevecen bir hava hakimdi. Severek okuduğum bir kitap oldu.
Senin bir suçun yok, bunu yapmak zorundaydın.
Hayır, bunu yapmak zorunda değildim.
Sana ateş emri verdiler.
Evet.
Sana ateş emri verdiler ve sen de bunu yapmak zorundaydın.
Onu öldürmek zorunda değildim, tanımadığım bir adamı öldürmek zorunda değildim.
Emri verdiler ve herkes ateş etti, sen de ateş etmek zorundaydın; bunu o kadar kafaya takma.
Tüfeği kaldırabilir, sadece kaldırabilir ama ateş etmeyebilirdim.
Evet, bu doğru.
Ama böyle yapmadım.
Bu teamülden oldu: Emri verdiler ve sen de ateş ettin. Senin bir suçun yok.
O halde suç kimin?
Bilmiyorum, herhalde emre uyma teamülünündür.
İllaki bir suçlu olmalı.
Suçlu bir kişi değil herkes, bu herkesin suçu.
Lanet olsun, lanet olsun.
O kadar kafaya takma. Sence beni hatırlıyor mudur?
Bu köyde bizi hatırlayacaklar, bizi sonsuza dek hatırlayacaklar, unutacak olanlar biz olacağız.
Evet, doğru söylüyorsun: Hep hatırlayacaklar.
“Henüz ölüm değildiler ama ölümü parmaklarının boğumlarında taşıyorlardı; bacaklarına yapışık ölümle birlikte yürüyorlardı; ölüm her adımda kıçlarına çarpıyordu; ölüm –titizlikle temizledikleri metal ve ahşap karışımı bir ölüm- sol köprücükkemiğinin üzerine ağırlık yapıyordu.”