Alper
@frezman
168 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Murat Gülsoy'un daha önce okuduğum kitaplarından farklı deneysel metinlerden oluşan bir kitap "Tanrı beni görüyor mu?". İlk yarısı öykü deyince aklımıza gelen tarzda yazılmış öyküler ortadaki çizgi öyküden sonra daha deneysel metinlere kayıyor. Burada yazarın yaptığı ilginç denemeler var. Tekrar eden cümlelerden oluşan hikayeler, görme engellilere bir resmin yazıyla tasvir etmeye çalışılması ve notlar halinde yazılmış hikayeler gibi. Kitabın ilk yarısında beğendiğim "Karanlıkta", "Yazıyla İşaretlenmiş" ve "Kuşku" gibi hikayeler oldu. Ama ikinci yarısındaki metinler aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Murat Gülsoy'u okumaya bu kitaptan başlamanızı tavsiye etmem. Kitabı okuduğuma pişman değilim ve bana hitap etmese de bu metinlerin yazmakla ilgilenenlerin ilgisini çekeceğini düşünüyorum.
Genellikle yazdığım incelemelerde spoiler vermekten kaçınırım ama önsözü okumuş bulunan okurlar için kaçacak bir sürpriz de kalmamıştır diye düşünüyorum. Bu incelememi biraz daha farklı yazdım.
Nabokov’un ilk romanı Maşenka’dan sonra erken dönem eserlerini okumaya Rua, Dam, Vale ile devam ettim. Kitabın konusu basitçe amcasının yanında çalışmak için yaşadığı kasabadan büyük şehre giden bir gencin amcasının eşi ile yaşadığı aşk ve bunun sonuçları olarak özetlenebilir. Nabokov’un önsözüne “Bütün romanlarımın en şenliklisi, şu hergelenin cingözüdür” diye başladığı bir roman ve konu ne kadar sıradan görünse de başlangıçta yazarın oyuncu üslubu nedeniyle ben de farklı bir deneyim yaşayacağımı düşündüm. Sonlara geldiğimde ise romanın başlarında o kadar hoşuma giden trajikomik üslubun beni kitaptan uzaklaştırdığını fark ettim. Hala kitaptaki küçük ayrıntıların ve ironik tonun kitabın en ilgi çekici unsuru olduğunu düşünüyorum ama belki de bunun roman boyunca devam etmesi ve hikayenin yavaş ilerlemesi kitabı okumaya başladığımda hissettiğim keyfi sonuna kadar sürdürmemi engelledi. Bunun yanında kitap sıradan bir konunun yeni bir üslupla ele alınmasından ibaret değil tabii ki. Kitap sayısız ilginç ayrıntıyla dolu ve metinde bunları yakalamaktan hoşlananların da keyifle okuyacağını düşünüyorum. Benim gözümde bir şaheser değil ama keyifle okuduğum kısımları oldu ve klişe bir konuya yeni bir soluk bir getirmeyi başardığı da aşikar.
Hayaletler Evinde Gündüz DüşleriEdebiyat & Roman
Nabokov’un ilk romanı Maşenka yazarın okuduğum ilk romanıydı ve daha ilk bölümden sevdiğim yazarlardan biri olacağını anladım. Berlin’de bir pansiyonda başlayan hikayeye ülkesini terk etmek zorunda kalmış Ganin’in gözünden dahil oluyoruz. Mutsuz bir ilişkiyi bitirmek üzere olan karakterimiz Berlin’den de ayrılmayı düşünüyor. Ülkesi Rusya’dan ayrılmak zorunda kaldığı zamandan beri onu meşgul eden sürüklenişe ise gençlik aşkı Maşenka son veriyor. Eski sevgilisinin bir hafta sonra geleceğini öğrenen Ganin’in bütün dünyası Maşenka oluyor ve beraber yaşadıklarını hatırlarken sadece onu ve aşkını değil kaybettiği ülkeyi de hafızasında olduğu gibi korumaya çalışıyor.
Kitaba başlamadan benim için bu kadar özel bir kitap olacağını düşünmemiştim. Belki de sadece bir aşk hikayesi değil onun hatırlanması olduğu için bu kadar etkileyiciydi. Hikayenin aslı ne kadar basit olsa da yazarın üslubuyla çok farklı bir tona kavuşuyor. En öne çıkan eserlerini henüz okumamış olmama rağmen Nabokov’a bu kitapla başladığıma memnunum. Bu kitaptan başlamak isteyenlere tavsiye ediyorum.
Kız çocukların ayaklarının bağlandığı, kadınların erkek çocuk doğurmadığı sürece bir yük olarak görüldüğü dönemde başlıyor İri Memeler ve Geniş Kalçalar. Shangguan Lu’nun ikizlerini doğurduğu gün ailenin kaderi de Japon saldırısıyla kökünden değişiyor. Japon İşgali, İç Savaş ve Kültür Devrimi gibi yakın Çin tarihindeki zorlu dönemlerin işlendiği roman anne Lu ve onun dokuz çocuğunun hikayesini anlatıyor. Bu kadınların hikayesine ailenin en küçüğü ve bütün umutlarını bağladığı tek erkek çocuk Jintong’un bakış açısından dahil oluyoruz. Meme düşkünü bu çocuğun bakış açısından Shangguan ailesini ve onlarla birlikte tüm Çin’i etkileyen çetin yıllarda ölümlere, yıkımlara ve acılara şahitlik ediyoruz. Yazar bu olayları tasvir ederken neredeyse acımasızca gerçekçi bir üslup kullanıyor ve belki de bu yüzden okuru da biraz tepkisizleştiriyor. Kitaptaki karakterlerin fazla olması da onların derinlemesine tahlil edilmesine her zaman olanak tanımıyor. Başarılı bir roman olduğunu düşünsem de bu kadar uzun olmasına gerek var mıydı diye de düşünmeden edemedim. Bunların yanında kadınlara yaklaşımı ve annelik olgusunu işleyiş şekliyle takdire şayan bir roman. Şiddetin de fedakarlığın da eşit derecede yer bulduğu kadınların kanıyla yoğrulmuş bir aile romanı. Tavsiye ediyorum.
