Alper
@frezman
168 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
"Belki de, diye düşündü, sevginin başladığı yer burasıydı: birinin beklenmedik bir ifadeyle, beklenmedik bir şekilde ama sonunda doğru şeyi söylediği an."
"Annesine baktı ve derin bir nefes aldı. Belki de Abby'ye hiç şefkat göstermemişti annesi, tam manasıyla göstermemişti, ama görünürde sarssa da telaşsızca süzülerek huzura erdiren bir yalnızlık hüneri vermişti ona. Abby bunun için ona kadeh kaldıracaktı. Aslında insanı emziren ve ihmal eden acımasız annesi dünyanın ta kendisiydi ve kendi anneniz dünyadaki kardeşinizdi."
"İyiyim, gerçekten," dedi Sidra. Artık kendisi hakkında söylediği her şey kulağa yalan gibi geliyordu. Kötü olsa yalan zannedilirdi; iyiyse o da yalan zannedilirdi.
Amerikan öykü kitaplarını sevdiğim için beklentiyle başladığım bir kitaptı. Farklı koşullarda on iki karakterin ele alındığı hikayeler karakterlerin yalnızlıklarında birleşiyor. Toplumdan soyutlanmış ve en yakınlarındaki insanlarla bile bağ kurmakta, yaşama tekrar dahil olmakta zorlanan karakterlerle karşılaşıyoruz. Bu insanlar kimi zaman eşleri ve sevgilileri çoğunlukla da aileleri oluyor. Durumlarsa bir boşanmadan tutun çocuklarının hastalanmasına kadar farklı olayları içeriyor. Bu sebepten hikayeler keyifli bir okuma deneyimi değil ama en iyi ihtimalle bazı yerlerde acı tatlı bir deneyim sunuyor.
Kitabı genel olarak beğendim ama çeviride yazarın akıcı üslubunun kaybolduğunu düşünüyorum ve bu bazı yerlerde hikayeye dahil olmamı oldukça zorladı. İlk hikaye Hevesli'nin İngilizce aslını internette okuyunca bundan biraz daha emin oldum.
Okumak isteyenler için onun linkini de aşağıya bırakıyorum.
archive.nytimes.com/www.nytimes.com...
