Bir insanı sevmek", der Sophie Lewis, "özerklikleri için olduğu kadar daimi bakım görmeleri için de çaba göstermektir, boğazına kadar sermaye ilişkilerine hapsolmuş bir dünyada bunu fırsata çevirmek ne kadar mümkün olabilirse."
Okullarda oyuna yer vermemenin "büyük bir hata" olduğunu söylüyor Isabel. "Onlara önce şunu sormak isterim: Amaçları ne? Ne elde etmeye çalışıyorlar?" Çocukların öğrenmesini istiyorlar tahminen. "Bu insanların nereden akıl aldığını anlamıyorum, çünkü kanıtlar tam tersine işaret ediyor: oyun yoluyla öğrenme fırsatı bulduğumuzda beynimizin daha esnek, daha yaratıcı olduğuna. Öğrenmenin başlıca yolu oyun. Oyun oynarken öğrenmeyi öğreniyorsunuz. Hem enformasyonun değişip durduğu bir dünyada kafanızı niye enformasyonla doldurmak isteyesiniz ki? Dünyanın yirmi yıl sonra ne halde olacağını hiç bilmiyoruz. Uyum sağlayabilen, bağlamı değerlendirebilen, eleştirel düşünebilen beyinler yaratmak istiyor olmalıyız. Tüm bunlar oyun yoluyla gelişiyor. Çok yanlış o yüzden, akıl alır gibi değil."