Normali buymuş deyip geçiyordum. Madem herkes üç aşağı beş yukarı aynısını yaşıyordu, artık ben de zayıflıklarıma aldırmıyordum. Elbette çelik gibi sinirlere, safi samandan bir kalbe sahip olmayı isterdim. Ama bahtıma her şeyin kırılganı düşmüştü, ne yapabilirdim?