“İnsanlar seni övse de eleştirse de aynı nezaketle kabul etmeye çalış,” dedi Küçük Ejderha.
“Güçlü bir ağaç yetiştirmek için her türlü koşul gereklidir.”
Normali buymuş deyip geçiyordum. Madem herkes üç aşağı beş yukarı aynısını yaşıyordu, artık ben de zayıflıklarıma aldırmıyordum. Elbette çelik gibi sinirlere, safi samandan bir kalbe sahip olmayı isterdim. Ama bahtıma her şeyin kırılganı düşmüştü, ne yapabilirdim?
Niçin dövülen çocukların hepsi Hitler gibi canavar olmuyor? Niçin bazıları acımasız, duygusuz, suç işlemekten başka bir şey bilmeyen kişiler oluyor ve niçin bazıları ıstıraplarını dile getirme yeteneğine sahip aşırı hassas ressamlar veya yazarlar oluyor?