Fuat Sarıhan
@fuatsarihan
Giresun Üniversitesi PDR
Trabzon
17 Ocak
30 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bürokrasinin yavaşlığını ve işe yaramazlığını; bürokrasi de amacın iyi birşeyler yapmak değil birşeyi iyi yapmak olduğunu gösteren vasat denebilecek bol betimlemeli bir eser
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kadının ölmesine değer verilmediği bir ülkede yaşamasına da değer verilmediğini, kadının ne yapsa da mutluluğa ulaşamadığını gösteren; okurken hemcinsim oldukları için onlar adına utandığım ama bunları yaşatanların utanmadıkları bir dünyada yaşıyorum. Paralel evren gibi kadının her seçeneğini de gösteren ama sonucu daima hüzne çıkan bir utanç resmini mükemmel ve basit(o zalimleri savunan andvalların bile anlayabileceği) bir dille göze sokarcasına anlatan bir kitap. Bazen takılıyor aklıma Aldous Huxley'in dediği gibi "belkide bu dünya başka bir gezegenin cehennemidir."
Hikaye yedi gün sürüyor ama nasıl da güzel bir yedi gün. Her günde kendini, toplumu, duruşunu, ilişkilerini sorguladığın bir yedi gün. Açıkçası başlarda,ilk gün bölümü, çok zorlandım çünkü diyalog takibi kolay değildi ama ilerledikçe alışıyor. Kuzgun'un anlatımıyla, komikliğiyle, kendini katmasıyla hikayeyi başka bir boyuta taşıyor. İçeriği sadece konusuyla değil ayrıntılarıyla çok iyi planlanmış mesela kuzgun'un mektup okurken radyoyu açması ve arkada müziğin ritminin olması. Ayrıntıları yakaladıkça anlatılanların etkisi daha da artıyor. Artık kitaplığımdaki en değerli kitaplar bölümünde yer alıcak. 
Bihter Dinçel
Bihter Dinçel
Çok net ve hedefe yönelik değindiği her konu iğne misali batıyor hem vicdanınıza hem aklınıza. olanları gördükçe sızlıyor için; hani "cehalet mutluluktur" diyor ya filmde çok doğru öğrendikçe bu dünya çekilmez geliyor ama bazen o kurbağlar gibi kafanı kaldırıp vıraklamak gerekiyor çünkü avazın çıktığı kadar vıraklamaktır haysiyet
Küçük zeze'nin büyürken ki macerası ve yaşadığı ayrılıklar... Okurken her satırında kendimden bişey bulduğum zeze ile sevinirken zeze'nin yerine üzüldüğüm tuhaf bir okuma oldu.belkide uygun kelimeler bunlar değil ama önemli olan benim kelimelerimden ziyade okurken yazarın sizde hissetirdikleri. zamanın ilerlemesi ve ardımızda bıraktıklarımız hayatın kendisi bu mu? diye sordurup tuhaf bir üzüntüyle bizi ortada bıraktığı bir final ve çok hoşuma giden o satırlar: "Mutlu olmak nedir? Kim bilir? Mutluluk tıpkı zamana benziyor: o değil, insanlar hareket ediyor, insanlar gelip geçiyor. Geçiyor. Geçiyor.
... Büyümenin ne anlamı var? Ben istemiyorum. Hiçbir zaman istemedim. Ama zaman durdu bense devam ettim..."
