Re
@fueltofire
Truth is unobtainable, mankind does not deserve it.
29 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
The Wind
Now, don't hang on
Nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away
And all your money won't another minute buy
Reklam
Felsefe ve Edebiyat kendi alanlarında uzmanlık isteyen türler iken bu ikisini bir yapıtta sunabilmek bence ustalık işidir. Okuyucuyu kitabın daha ilk sayfalarında aforizmalarıyla kendine çeken Wilde, akıcılığı biraz olsun sonlara doğru aksatmış gibi geldi doğrusu.
Bir baş ve iki yan olmak üzere üç tane karakter etrafında dönen bir olay örgüsü var ve bu üç kişi 8 milyar insanın özeti niteliğinde.
-Basil kendini sanata adamış, sanata olan aşkını ise Dorianda bulmuş, onu tanrı katına çıkarmış meczup biri. İnsanların çoğu da birer Basildir bana göre. Kimileri kendilerine göklerde tanrı ararken kimileri somut ve geçici tanrılar edinmiştir. İşin sonunda kimse bu arayışta istediğini bulamamıştır.
- Lord Henry: Yazar, felsefesini bu karakter aracılığıyla esere entegre etmiş, çok da güzel olmuş doğrusu. Sözlerinin altını üstünü çizerken kendisinin hedonizmin kurbanı olarak görmemek elde değildi. Entelektüel kesimin aşağılayıcı kibrinin güzel bir simgesi olan Henry'e ise Trabzonlu Müteahhit benzetmesi çok yakışıyor ama aşağı yukarı 60 70 IQ fazlalığı var :)
-Dorian Gray, baş karakterimiz güzelliğinin karşılığını kaderinde bulduğunu düşünen bir şımarık :) evet, evet sözümün arkasındayım. Küçük yaşta güzelliğiyle etrafındakileri cezbeden, cezb olanlar tarafından şımartılan korkunç bir karakter.
Yazarın gözünde ise Dorian insanlığım tüm zaaflarının yansıması.
- Ölümsüz olmayı istedikten sonra hayatın hiç de baki yaşantıya müsait olmadığını, ruh ve bedenin eş zamanlı olgunlaşması gerektiğini, aksi halde korkulan ölüm değil de ölüm korkusu olacağını iyi vurgulamış.
***
Belirtmeden bitirmek istemiyorum, kitabı okurken aklımda sürekli Benjamin Button'ın tuhaf hikâyesi vardı. Kurgu yakın, ufak bir tezat var yalnızca.
-Bir şeyin iyi olduğu kanıtlanabiliyorsa, kanıt gerektirmeksizin iyi olduğu kabul edilmiş bir şeye aracılık etmiş olmalıdır.
-Faydayı ya da En Yüksek Düzeyde Mutluluk İlkesini ahlakın temeli olarak kabul eden öğreti, eylemlerin mutluluğa katkıda bulunma eğiliminde olması ölçüsünde doğru olduklarını, mutluluğun tersini yaratma eğiliminde olduklarında ise yanlış olduklarını savunur.
-Bir hazzı diğerinden daha üstün kılan, iki hazdan, her ikisini de tecrübe etmiş kişilerin hepsinin, kendisinin seçtiği hazzın, herhangi bir hissi ya da ahlaki yükümlülükten uzak olmasıdır. *Yapılan seçim tüm baskılardan uzak ve özgür olmalı.*
-Zira mutlu bir domuz olmaktansa, mutsuz bir insan olmak yeğdir. Mutsuz bir Sokrates olmak da mutlu bir aptal olmaktan iyidir.
-Peki o halde, belirli bir hazzın, belirli bir acıya tatma pahasına elde edilmeye değer olup olmadığını belirleyen nedir ?
-Mutluluk diye bahsettikleri şey, hayat boyu mest olmak değil; az ve geçici acılardan oluşmuş bir varoluş içindeki anılardır ve tüm bu şeylerin temeli olarak yaşamdan bahşedebileceğinden fazlasını beklememektir.
-Fazlaca sükunette pek çokları çok az bir haz ile yetinebilir: fazlaca heyecanda ise pek çokları hatırı sayılır ölçüde acıya razı gelebilir.
**Fayda, her bireyin mutluluğu ya da çıkarını bütünün çıkarı ile mümkün olduğunca uyum içinde belirlemesi gerektiğini söyler.
* Zira ahlaki yükümlülüğün genel mutluluktan başka bir temeli olsun ya da olmasın, insanlar mutlu olmak isterler ve kendi uygulamaları ne kadar kusurlu olursa olsun, başkalarının kendi mutluluklarını yükselteceğini düşündükleri tüm davranışlarını arzular ve överler.*
